skip to Main Content

Als mijn vader alleen is

als mijn vaderMijn vader woont nog thuis en ondanks zijn indicatie ZZP5 (24/7 zorg) kunnen wij niet 24 uur per dag bij hem aanwezig zijn. Dat is voor ons vijven geen haalbare kaart omdat we natuurlijk allemaal onze eigen gezinnen en banen hebben. Wel proberen mijn zussen, zwager en ik dagelijks bij hem langs te gaan, komt mijn broer elke zondagochtend op de koffie, heeft hij 3 uur per week een fantastische thuishulp en de zusters van de thuiszorg komen dagelijks twee keer voor de nodige zorg-momenten. Per dag zal het dus rond de 6 uurtjes zijn, dat er iemand bij hem is. Blijven er toch nog 18 uur ‘alleen zijn’ over.

Mijn vader is op zijn manier nog best druk met z’n huishouden, z’n tuin, boodschappen doen – altijd vóór tienen want ‘binnen is binnen’  – verder kijkt hij de hele dag tv of loopt hij wel iets te zoeken… Hij verveelt zich niet snel gelukkig en redt zich over het algemeen prima. Natuurlijk laten wij meteen al onze bezigheden vallen, als de nood aan de man is. Ons zelf ontworpen calamiteitenplan werkt prima maar toch vind ik het een fijn idee dat de thuishulp en thuiszorg dagelijks bij hem zijn. Om te checken hoe hij het maakt en om de zorg met ons te delen. Want ondanks dat we als kinderen doen wat we kunnen, voelen we ons af en toe best schuldig dat we niet nog vaker óf langer langs kunnen gaan. We vinden het dan ook heel fijn om te horen dat er vrienden of bekenden bij hem langs zijn geweest of dat ze een oogje in het zeil houden, als hij alleen door het dorp loopt of fietst.

Mijn vader vindt het altijd heerlijk als je komt. Hij laat alles vallen en roept meteen: ‘ Ohhh, dat is een verrassing! Wat wil je hebben? Koffie, thee, limonade, wijn? Een chocoprince, moezelientje, banaan of boterham?” Want er moet altijd even gegeten of gedronken worden. Drinken doe ik altijd maar dan wel onder die voorwaarde, dat hij zelf ook iets neemt. Met name drinken vergeet hij nog al eens dus… Binnen is binnen!

En terwijl we dan samen aan één of andere versnapering zitten, krijg ik steevast te horen;
“Wat gezellig dat je er bent, Mallijn. Ik wou dat jij hier kon komen wonen. Jij weet zo lekker altijd raad op alles. Zou best kunnen, ik heb ruimte zat en van mij heb je geen last! Kom lekker bij mij wonen, net als vroeger. Weet je nog hoe gezellig we het hadden? Altijd veel mensen, veel stemmen en nooit een moment alleen. Altijd iemand om mee te praten, zo gezellig. We hadden het toch altijd goed met elkaar? Je kan je man en je kind ook meenemen hoor, plek zat en hoe meer zielen, hoe meer vreugd! En die leuke hond? Hoe heet hij ook al weer? Meenemen!! Zo veilig want die kan mooi over ons waken.”

Terwijl hij me tracht te overtuigen, zie ik een sprank van hoop in zijn ogen verschijnen. Alsof hij denkt dat er een kleine kans inzit, dat ik met m’n gezin bij hem intrek. Maar nog voor ik de kans krijg, geeft hij meteen al weer het antwoord.
” Wat klets ik nou, hè! Dat kan natuurlijk helemaal niet. Jij hebt je eigen huis, je eigen gezin en je eigen leven! Zou voor jullie niet gezond zijn om bij zo’n oude vent te wonen. Je man ziet je aankomen!” Hij moet er zelfs om grinniken. ” Nee hoor, vergeet wat ik gezegd heb. Maar het zou wel leuk geweest zijn, toch? Weer een gezin om me heen. En ik kan je toch altijd bellen als ik eenzaam ben! Wil je nog wat hebben? Koffie, thee een wijntje? Ja!! Gezellig even samen een wijntje, voor je weer naar je eigen huis gaat!”

Het is dan 10 uur ’s ochtends en ik moet aan het werk. Voor zijn én mijn bestwil sla ik dat wijntje toch maar liever over 😄. Bij het weggaan staat hij steevast voor het raam om me uitgeleide te doen. Een vast ritueel: wijzend op zijn bloeiende bloembakken, duim omhoog en wuiven… “Dag, dag, kom je snel terug?” Als ik langsrij, staat hij er nog steeds, klein en kwetsbaar. Wat een geruststellend idee dat er vandaag nog twee of drie mensen bij hem komen. Hij staat er niet alleen voor: zorgen doen we samen!

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X