skip to Main Content
“Als Meneer Alzheimer Het Overneemt, Wil Ik Dood”

“Als meneer Alzheimer het overneemt, wil ik dood”

Ken je Roos Schlikker? Haar columns in Het Parool zijn stuk voor stuk pareltjes. Kort geleden schreef ze over Alzheimer. Lees maar even mee.

Ik moest deze week zo aan meneer X denken. Meneer X die almaar doelloos naar een hoek van de ruimte schuifelde, zijn hoofd stootte, verder wankelde en weer stilstond in een andere hoek.

Steeds opnieuw.

Meneer X die plaste en poepte in zijn kamer. Meneer X die alles bij ­elkaar schold. Meneer X die ronddarde in de onderbroek van een ander. Meneer X die telkens op de grond ging liggen. Als een foetus, in de houding waarin het leven ooit begon. Het leven waarvan hij allang afscheid wilde nemen.

Toen meneer X op 58-jarige leeftijd wist dat hij ­dement zou worden, had hij meteen aangegeven: als Meneer Alzheimer het overneemt, wil ik dood. Hij schreef het in wilsverklaringen en zijn dagboek. ‘Mijn wil is: als ik niet meer in staat ben mezelf te verzorgen. Laat me gaan. Mijn wil is: als ik mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen niet meer ken. Laat me gaan!’ Over een verpleegtehuis was hij duidelijk: ‘Dat wil ik niet. Neen. Dat wil ik niet. Laat me aub gaan.’

Het verhaal van meneer X stond onlangs in de Volkskrant. Zijn familieleden vertelden over hun moeizame weg. Anoniem, want na heel veel soebatten kreeg ­meneer X pas euthanasie. Iets wat omstreden is.

Zelfs als je zoals meneer X wanhopig door de gangen ‘Dóé het dan, dóé het dan’ brult, moet nog eindeloos worden aangetoond dat je ondraaglijk lijdt.

Ik denk aan meneer X en ik denk aan anderen die rondjes lopen in hun kamer, hun hoofden beukend tegen muren. Ik denk aan ze terwijl ik naar het RTL4-verkiezingsdebat kijk. Opgepoetst, met strakke dassen en gebrylcreamde haren, delibereren lijsttrekkers over de stelling: als een oudere klaar is met leven, moet hij hulp krijgen om te sterven.

Als ik mijn kinderen niet meer herken, ben ik misschien ook klaar

Ik denk aan meneer X en hoor wat ik al maanden hoor bij de vrijwillig levens­eindediscussie: tegenstanders buigen die moeiteloos om naar een pleidooi voor betere bejaardenzorg.

Wat is dat voor malligheid? Het een sluit het ander toch niet uit? Er gaat hopelijk echt twee miljard extra naar de ouderenzorg, maar dat garandeert niet dat mensen willen blijven leven. Als ik mijn kinderen niet meer herken, ben ik misschien ook klaar.

Het is een illusie dat zorgverbetering het leed van mensen als meneer X wegpoetst. Politici vervuilen de ene discussie met de andere om nobel voor het daglicht te komen en zich niet écht uit te spreken.

Euthanasie is natuurlijk precair en ethisch soms lastig. Maar benoem dat en berijd niet lafhartig een stokpaardje over gebrekkige ouderenzorg. Want soms helpt alleen echte verlossing.

‘De laatste tijd is de nare medespeler er duidelijk. Ik kan hem nog tegenhouden, maar niet lang meer,’ schreef meneer X in zijn dagboek. Ik zal wel een enorme hebberd zijn, maar als ik oud ben, wil ik graag goede zorg én de mogelijkheid ermee te nokken als ik klaar ben. Mensen als meneer X mogen niet jarenlang hun hoofd blijven stoten. Zij verdienen partijen die discussies zuiver houden. Partijen die niet dwingen te kiezen.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool. 

Avatar

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X