skip to Main Content

Als Mama Lacht

IMG_6057Dat mijn moeder nu Alzheimer heeft is hard en erg verdrietig. Op dit moment herkent mijn moeder ons nog allemaal, maar ik merk aan haar wel ongeveer in welke periode ze zit. Ik bel haar dagelijks, gezien ik ruim 150 km van haar af woon, en dat vind ze fijn. De ene keer spreken we langer dan de andere keer. Wat ik bewust doe is haar vertellen van wat ik meemaak. Dat begrijpt ze ook allemaal op haar manier. Toch ben ik een persoon die ook daar nog het beste uit wil halen. Zo praat ik mee met verhalen die ze verteld, maar waarvan ik weet dat ze nooit gebeurd zijn. Zoals onlangs dat ze vertelde dat we ooit uren hebben vastgezeten in de trein. Dan ga ik haar vragen stellen als ‘Ja hoe was dat ook weer. Kun je mijn geheugen even opfrissen?’ Ze vertelde honderduit. Wat ik bewuster doe is haar laten lachen. Lachen ontspant namelijk in mijn ogen. Dat merk ik ook aan haar wel. Ze voelt zich op haar gemak bij me. Als ze dan eens niet op een woord kan komen ga ik zogenaamd “quizen” en ga ik het woord raden. Dan heeft zij een lol. Wat ik schreef, het is hard. Het hardste wat ik er aan vind is mijn moeder te zien veranderen qua karakter. Ze is nu onzeker en zo ken ik haar niet. Ze was vroeger best wel hard in haar woorden en kon zo cynisch uit de hoek komen. Maar toch, die kant wil ik nu niet uitlichten, want we hebben ook de leuke dingen.

Zoals de keer dat ik haar belde hoorde ik een soort van klap. Ik vroeg wat er gebeurde en ze vertelde dat er iets gevallen was. Nieuwsgierig Aagje die ik ben wilde ik weten wat. Dat wist ze even niet. Dus ik vroeg of het in de huiskamer was gevallen. Nee, dat was het niet. Nu heeft mijn moeder een open keuken, dus ik vroeg of het daar was gevallen. Daar was het inderdaad gevallen. Ik wist dat ze er een schaartje aan een haak had hangen boven het aanrecht en vroeg of het was. Nee dat was het niet. Ze vertelde dat er “Hema” op stond. Ik vroeg of het de theedoek was. Die was het, en gilde uit ‘JAAAA HET IS GERADEN, U GAAT DOOR VOOR DE WAS- DROOGCOMBINATIE!’ Mijn moeder zat zich rot te lachen aan de telefoon.

Of die keer dat ik haar belde en ze nog op zichzelf woonde. Haar eten werd net gebracht en ze zei dat ze even de telefoon neer zou leggen en even haar eten aan zou nemen. Prima. Ik dacht dat ze op zou hangen, maar hoorde geroezemoes op de achtergrond, dus ze had de telefoon letterlijk even aan de kant gelegd. Ze was klaar en ik hoorde haar weer binnenkomen. Opeens hoorde ik haar roepen: ‘Dyezzie, wil je me even roepen, want ik weet niet meer waar ik de telefoon heb neergelegd!’ Ik moest lachen, maar begon te roepen en te schreeuwen. Ze had me echter niet op de speaker, dus ze hoorde het niet. Mijn lachen werd steeds harder en meer, na vijf minuten heb ik maar neergelegd, want zo kwamen we er ook niet. Na tien minuten belde ik haar weer. Ze nam aan en ik zat te hikken van het lachen aan de telefoon. Ze kon niet anders dan meelachen daarop, maar zei een beetje benepen, ‘Is dit heel erg?’ Ik lachtte, zei dat het niet zo was en daarbij, ‘Mama hier kun je niets aan doen, dat weet ik. Zie jij er ook maar de humor van in, dat is fijner voor je.’

De mooiste, niet eens vol humor, maar ontzettend fijn was wel iets anders. Ik was bij haar en liet haar op mijn facebook meekijken. Vanalles liet ik zien, wat ik post, antwoorden van anderen, wat anderen erop zetten en grappige of ontroerende filmpjes op facebook. Ze vond het heerlijk. We gingen ook kijken bij mijn vrienden, want ik had er ook familieleden en oude foto’s bij staan van oude vrienden van vroeger. Ik scrolde er doorheen en opeens zei ze, ‘Kijk zij! Die ken ik!’ Het was Ellemijn Velthuijzen van Zanten. Ik dacht nog: “Huh, dat kan nooit!” Maar mijn moeder ging verder, ‘Zij zat vroeger met die dokter van Zeg Eens Aaa in een andere serie, zij was Klaartje!’ Ik ben nooit zo’n tv-kijker geweest en moest wel lachen. Ik wuifde het eigenlijk gewoon weg. Toch kon ik het niet laten en in de trein zocht ik op Google naar “Ellemijn Velthuijzen van Zanten”. Snel zag ik de link naar Wikipedia en de serie “Zonder Ernst”. Mijn moeder, zij heet Claire, had gelijk! Klaartje en Claire, dat zal het zijn geweest. En ik “slechte televisiekijkster” wist dat dus niet. Oh wat was ik trots op mijn moeder! Ik vertelde dat mijn moeder ook.
Ik kon het echter niet laten, want juist voor Ellemijn vond ik het zo leuk ook, dus in een persoonlijk bericht stuurde ik haar dat bericht. Het is toch zeker ook een compliment?! Het antwoord wat ik van Ellemijn kreeg was dit: “Lieve Dyezzie, wat een ontroerend lief verhaal! Wat fijn dat je me dit vertelt. Echt heel bijzonder. Ik voel me buitengewoon vereerd dat er in haar hoofd kennelijk een speciaal plekje voor Klaartje is. Geef je moeder maar een dikke kus van Klaartje! En voor jou een dikke kus van mij!” Ik vond haar reactie zo geweldig! Ik las het voor aan mijn moeder aan de telefoon, ze vond het ZO geweldig, ze wist gelijk om wie het ging en ze genoot! Zij Claire, kreeg de groeten van Klaartje uit Zonder Ernst. Geloof me, dat is janken! Maar dan wel van geluk!

Wat ik hier mee zeggen wil, hoe zwaar het ook is, zoek de kleine mooie punten op en geniet. Voor jou als naaste geeft het lucht. Wat het voor de ander kan doen is helemaal belangrijk. In geval van mijn moeder? Zij voelt aan mij dat ik haar helemaal niet lastig vind. Dát is zo belangrijk voor mensen met Alzheimer. Laat ze zijn wie ze zijn, ga er maar in mee. Dat vond ik in het begin best wel moeilijk, maar nu heb ik mijn draai erin gevonden. Mijn moeder weet en voelt dat, bij mij is het goed. Ik heb geen kennis in Alzheimer en hoe ermee om te gaan, maar ga op mijn gevoel af. Wat voor mij werkt is dus de humor en de complimenten geven aan mijn moeder. Dat stelt mijn moeder zo ontzettend op haar gemak, dat laat haar stralen en lachen. En ik? Ik geniet, straal en lach mee!

PS: Een speciaal dankjewel voor Ellemijn Velthuijzen van Zanten. Wat ontzettend lief dat ik gewoon mijn verhaal kon vertellen met het gebruik van je naam!

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X