skip to Main Content

Als je pijn niet meer kunt duiden #dementie

12714233_1206437982717620_1564689897_n

Drie weken geleden belde papa me om te zeggen dat hij steeds vergat me iets te vertellen… Hij was door zijn enkel gegaan en had de thuiszorg er inmiddels al naar laten kijken. Hij kon me niet vertellen wanneer dat gebeurd was. Alle keren dat ik bij hem was liep hij niet mank of moeilijk, dus ik vond het een nogal vreemd verhaal maar besloot om toch even bij hem te gaan kijken.

Toen ik binnenkwam zat papa met een zakje op zijn voet met daarin twee(!) ijsblokjes. Volgens hem moest dat van de thuiszorg. “Koelen is goed, Mallijn”. Ik vroeg hem wanneer en hoe het gebeurd was maar dat wist hij niet meer. De ene keer gaf hij aan dat hij er al een paar dagen mee liep en het andere moment vertelde hij dat het net gebeurd was en dat er toevallig net een dokter bij hem was gekomen en zei dat hij moest koelen. Warrigheid alom. Ik bekeek zijn voet eens goed. Inderdaad was die wat dik maar aan zijn enkel zag ik helemaal niks. We spraken af dat hij met zijn voet omhoog zou zitten en een beetje rust zou pakken. De volgende ochtend vertelde hij me aan de telefoon dat het al stukken beter ging.

De hele week hoorde ik hem er niet meer over tot ik met hem terug reed,  na het boodschappen doen. “Zeker na het lopen met die winkelkar, heb ik hartstikke last, Mallijn.” Ik reed meteen terug naar de Maxis en ben een sportbrace die enkel en voet ondersteunen gaan kopen bij een sportwinkel.  Thuis heb ik hem omgedaan en papa was helemaal opgelucht en vond de steun aan zijn zere voet ‘een ware verlichting’. Verrekkingen en verstuikingen hebben nou eenmaal tijd nodig, bedacht ik me. De thuiszorg deed de brace trouw ’s ochtends om en voor het slapen gaan deden ze hem weer af. Een enkele keer weigerde hij maar dan kreeg hij na een paar uur weer pijn, dus dan ging ik de brace als nog even omdoen. Volgens hem liep hij dan weer als een kievit.

De dagen daarna had hij de ene keer wel pijn en de andere keer niet. De ene dag had hij last van de zijkant van zijn voet en de andere dag was het toch echt zijn enkel. Soms voelde hij steken als hij liep maar soms had hij zelfs pijn als hij zijn voet omhoog hield. Van een verstuiking wist hij helemaal niets meer. ” Heb ik hem verzwikt? Wanneer dan? Ik weet van niks, Mallijn.” Als ik hem vroeg om de pijn aan te wijzen wees steeds een andere plek aan. Heel vaag!

Gisteren stuurde mijn zus me ineens een berichtje, dat mijn zwager met papa naar de huisarts was gegaan omdat hij enorm veel pijn aan zijn voet had. De huisarts constateerde dat er twee likdoorns onder zijn voet zaten en adviseerde om naar een pedicure te gaan. Nou had ik zijn voeten kort voor de verstuiking nog grondig verzorgd en mij was toen niets opgevallen. Ik besloot daarom om mijn collega Sabrina – die medisch pedicure is – eens te raadplegen. Sabrina haalde de likdoorns moeiteloos weg en constateerde dat zijn voorvoet behoorlijk was doorgezakt. Dat kon de reden van de verzwikking, de pijn en de likdoorns zijn. Zij adviseerde om terug naar de huisarts te gaan, voor een verwijzing naar de podoloog.

En zo komt het dat we pas na een paar weken eindelijk weten wat er werkelijk aan de hand is. We voelen ons schuldig dat hij zo lang met pijn heeft gelopen. Aan de andere kant; Hoe hadden we het kunnen weten? Eigenlijk is het net als met een klein kind, dat nog niet goed kan vertellen wat er aan de hand is. Heftig hoor, als je pijn niet meer kunt duiden!

 

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X