skip to Main Content
Als Ik Dementie Krijg Wil Ik Zelf Bepalen Of En Wanneer Ik Ga Hemelen!

Als ik dementie krijg wil ik zelf bepalen of en wanneer ik ga hemelen!

Het debat over euthanasie bij dementie gaat onverminderd voort. Voor velen is en blijft het onbespreekbaar. Geloofsovertuigingen, onzekerheid over hoe je je leven met dementie beleeft, zelfs de uitdrukking ‘blije dementen’ heb ik laatst in een tv programma langs horen komen.  Er worden door de tegenstanders allerlei argumenten aangedragen om de voorstanders van euthanasie bij dementie te overtuigen om het maar vooral niet te willen. Om door te blijven leven, ondanks dat een leven met een vorm van dementie voor velen een ondragelijk lijden is.

Ondragelijk lijden….  Zo zie ik het dus. Ik weet inmiddels 100% zeker dat ik niet meer wil leven als ik gevorderde dementie zou hebben. Ik word in de verpleeginstelling waar mijn vader verblijft een paar keer per week geconfronteerd met mensen die lijden door dementie.  Ook mijn vader lijdt. Niet 24 uur per dag, maar wel meerdere keren – en ook steeds veelvuldiger – per dag. Dat wil ik niet voor mezelf.

Onrust, angst, verdriet, depressiviteit, isolement, totale afhankelijkheid, dingen zien die niet bestaan, zoeken naar mensen of huisdieren die er al een tijd niet meer zijn, altijd verdriet omdat je opnieuw hoort dat die mensen of dieren zijn overleden, jezelf niet meer herkennen, je dierbaren niet meer herkennen, niet meer goed uit je woorden komen, niet meer duidelijk kunnen aangeven wat je wil, incontinent worden en zelf niet doorhebben dat je stinkt, moeite hebben met lopen, slikken en eten, maar vooral het constante zoeken naar alles wat je kwijt bent geraakt. Je indentiteit, je leven, zelfs familieleden, vrienden en kennissen, die nooit meer op bezoek komen…. (Echt waar, dat gebeurt!) Eenzaam leef je een leven. Een leven dat totaal niet meer overeenkomt met het leven dat je gewend bent. Wat je voor ogen had. Een leven waarin je meer wel dan niet verdrietig en alleen bent.

Je wordt voor de gek gehouden, naar de mond gepraat om maar vooral geen onrust te veroorzaken. Zeker in de huidige kleinschalige wooninstellingen is dat niet handig. Is er één onrustig, heb je binnen no time alle bewoners onrustig. Dat kan het personeel simpelweg niet aan. Dus ben je met de huidige personeelstekorten onrustig in zo’n woongroep, heb je enge wanen? Dan is de oplossing: medicatie! Kalmeringsmiddelen en antidepressiva, waar je te rustig en afgevlakt van wordt. Een soort zombie… Dan ben je toch geen ‘blije demente’ ?  Schei nou toch uit!

Op Saar Magazine las ik het volgende artikel: Els moet er niet aan denken dement te worden en met een luier in haar joggingbroek door een verzorgingstehuis te zwerven waar veel te weinig personeel is om haar elke dag onder de douche te zetten. En daarom heeft ze een heel bijzonder verzoek aan haar zoon. “Als ik te dement ben om voor mezelf te zorgen, en euthanasie is onmogelijk, pak dan alsjeblieft een kussen, leg het over mijn hoofd, ga erop zitten en wacht tot ik stop met spartelen. Duurt misschien even, maar je kunt de tijd doden met een boek, de krant of Facebook.”

Ondanks dat het heftig is wat zij vraagt, begrijp ik Els wel maar ik zou persoonlijk mijn geliefden er nooit mee willen opzadelen. Als artsen er al moeite mee hebben, hoe moet het dan voor een dierbare zijn? Een persoon waar je heel veel om geeft moeten doden. Dat kun je toch van niemand verlangen?

Volgens de wet mag euthanasie bij ondraaglijk en uitzichtloos lijden: mensen met dementie geven zichtbare signalen af dat zij lijden. Zij huilen, zijn angstig, staan steeds bij de deur naar buiten, vragen of ze mee naar huis mogen. En zolang er geen geneesmiddel bestaat tegen dementie, is dat lijden uitzichtloos.

Eerst meenden artsen dat euthanasie niet kan bij dementie. Daarna werd weer bevestigd dat dat wel kan als de patiënt ernstig lijdt, een wilsverklaring heeft opgesteld en daarover vaker heeft gesproken met de arts. Maar dan nog – ook al heb je alle euthanasieverklaringen, wilsverklaringen en de hele mikmak op orde – blijf je afhankelijk van die ene arts….: doet ie het, of doet ie het niet. Het blijft dus gewoon nog steeds onzeker of ik tegen die tijd uit mijn lijden verlost zal worden.

Intussen blijf ik vertellen over de impact op een leven met dementie. Voor een aantal mensen in mijn familie en vriendenkring misschien tot vervelens toe. Om uit te leggen hoe akelig dit vaak is. Niet altijd maar hoe langer het ziekteproces duurt, wel steeds meer. Ik blijf het doen zolang er mensen zijn die geen of nauwelijks weten wat dementie met een leven doet. Ik blijf het doen zolang er geen medicijn tegen dementie gevonden wordt.

Dementie heb je niet alleen als patiënt. Ook de dierbaren om de patiënt heen hebben het! Ik blijf doorgaan, net zo lang tot mensen snappen hoe het is om velen jaren ongeneeslijk ziek te zijn en hoe het is om jarenlang te moeten rouwen om de vaders, moeders, partners en zelfs kinderen die getroffen worden door een vorm van dementie. Rouwen om je naasten, terwijl ze nog niet dood zijn. Afschuwelijk, ik wil het mijn dierbaren en mezelf gewoon niet aandoen. Dat mag ik toch zelf wel bepalen?

En voor de fanatieke tegenstanders van euthanasie bij dementie die denken dat het allemaal reuze meevalt: Jij leeft jouw leven en ik het mijne, maar ik wil juist met een vorm van dementie zelf kunnen bepalen of en wanneer ik ga hemelen  Het liefst sterf ik dan met de juiste hulp en de juiste middelen. Niet ergens stiekem achteraf of door mijn bloedeigen kind, die een kussen over mijn gezicht moet drukken! Stel je toch eens voor….

Voor het volledige artikel van Els op Saar Magazine kun je hier klikken

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Als het leven geen mens waardig leven meer is, zou je zelf en als dat niet meer mogelijk is, de nabestaanden moeten kunnen beslissen om het leven te beëindigen .

  2. Iedereen mag zelf bepalen wanneer hij of zij wil gaan hemelen, maar het probleem met euthanasie is dat daarvoor een handelen van iemand anders nodig is en ik begrijp de weerstand bij artsen en andere zorgverleners om euthanasie toe te passen bij mensen met (vergevorderde) dementie heel goed. Inzichten over leven en dood willen nogal eens veranderen naarmate de tijd verstrijkt en de dood echt naderbij komt. Ik vind het daarom wel een prettig idee dat hier heel kritisch naar gekeken wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X