Als ik 64 ben – en hoop geen mantelzorger nodig te hebben

“Will you still need me? Will you still feed me? When I’m 64,” zong de toen 25 jaar oude Paul McCartney in het nummer “When I’m 64,” een Beatles nummer van het Sgt. Pepper’s album. Het was 1967 en de gemiddelde levensduur in Amerika was toen slechts 70 jaar. De leeftijd van 64 jaar was voor de toen jeugdige McCartney vast erg oud. Vandaag de dag is de gemiddelde levensduur in Amerika 79, en veel 64-jarigen lopen marathons, hertrouwen en genieten van een tweede of derde carrière.

Ik moest erg aan dat liedje denken toen ik onlangs mijn 64ste verjaardag vierde. Ik dacht bij mezelf, gelukkig ben ik nog gezond en heb ik niemand nodig om me te voeden of anderszins voor me te zorgen. En ik wil ook niet dat iemand ooit voor mij moet zorgen, hoe lang ik ook leef. Toen ik 50 was, was ik mantelzorger voor mijn moeder en mijn stiefvader. Ik voelde me vreselijk belast door alles dat ze nodig hadden. Het waren trotse mensen, en zij, op hun beurt, vonden het vreselijk dat ze van mij afhankelijk waren. Als ik 64, 74 of 84 jaar oud ben, wil ik niet datzelfde gevoel krijgen dat ik afhankelijk ben van mijn volwassen kinderen en dat ik ze tot last ben.

Als ik nadenk over hoe de zaken er nu voor staan, voel ik dat er ongewenste verschuivingen op komst zijn. Natuurlijk, mijn rug en knieën doen vaak pijn, en ik heb de fysieke kracht niet meer om de hele nacht door te gaan, wat ik gemakkelijk kon toen ik een twintiger was, maar die veranderingen horen erbij. Maar tijdens een recente autovakantie met onze 30-jarige dochter, was zij de enige die reed en ik zat alleen maar voorin. Het voelde op een bepaalde manier symbolisch, alsof zij op subtiele wijze mijn leven leidde, terwijl ik haar al die jaren had geholpen om haar leven te leiden.

Onze 27-jarige zoon, een zeer enthousiaste veganist, heeft me het afgelopen jaar informatie gegeven over hoe ik mijn dieet plantaardiger kan maken, zodat ik gezond blijf naarmate ik ouder wordt. Hoewel ik erg waardeer hoeveel hij om me geeft en hoeveel kennis hij over voeding heeft opgedaan, heb ik ook het gevoel dat hij nu de leraar is en ik zijn leerling – terwijl die posities altijd omgekeerd waren.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel dankbaar voor de aandacht en vriendelijkheid en betrokkenheid van mijn kinderen, maar ik wil niet dat ze op een dag mijn mantelzorgers zijn. Vraag ik te veel? Ik weet dat ik geen superman ben. Is het wel mogelijk om ouder te worden zonder zorgontvanger te worden?

Tientallen jaren van onderzoek wijzen erop dat de keuzes die wij maken op het gebied van levensstijl, van belang zijn voor ons lichamelijk en cognitief functioneren op lange termijn. Hoewel ik een zwak heb voor chocoladecake, probeer ik over het algemeen goed en gezond te eten en ik ga elke dag naar de sportschool waar ik de crosstrainer gebruik. Ik doe dat deels uit ijdelheid. Ik doe alsof ik nog steeds zo sterk en lenig ben als een 40-jarige. Maar ik doe het vooral om te voorkomen dat ik zorg nodig heb. Ik denk dat ik het ‘instorten’ met elke hap salade en elk half uur lichaamsbeweging iets langer kan uitstellen.

In “When I’m 64,” zong de vroegrijpe McCartney ook: “I could be handy / Mending a fuse / When your lights are gone.” Hij suggereerde daarmee niet dat we amateur elektriciens moeten worden, maar dat we anderen op alle mogelijke manieren moeten helpen. Door familie en vrienden, buren en zelfs vreemden in ons leven te helpen, voelen we ons over het algemeen goed en nog steeds vitaal. Daardoor blijven we met hen verbonden, en het geeft ons leven betekenis. Het geeft ons het gevoel dat ons leven nog steeds zinvol is.

Anderen helpen gebeurt in verschillende vormen. Goed kunnen ontvangen is er een van. Mocht het gebeuren dat mijn evenwicht zo wankel wordt en mijn geest zo wazig dat mijn kinderen enige verantwoordelijkheid op zich nemen om mij te helpen, dan hoop ik dat ik hen nog steeds de les kan leren van het aanvaarden met het soort dankbaarheid die maakt dat de gever zich goed voelt over het feit dat hij gegeven heeft. Dat is de cyclus van het leven, of misschien de cyclus van de zorg. We besteden het grootste deel van ons volwassen leven aan geven en geven en geven. En dan, als we de 64 zijn gepasseerd, is dankbaar ontvangen het beste dat we aan anderen kunnen geven. Dat is wijsheid die een Beatles liedje waard is!

Door Barry J. Jacobs.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top