skip to Main Content
Als Het Zover Is..tot Het Zover Is..

Als het zover is..tot het zover is..

Goed, afgelopen week nieuwsbrief gehad van de zorginstelling dat er nagedacht wordt over het toelaten van bezoek en hoe dat dan moet.
Blijkbaar is het nu pas tijd om daarover na te gaan denken, en er is een speciale denktank voor opgericht.
Waarom nu pas, nu de instellingen bezoek mogen (moeten) gaan toelaten?
Al vanaf het begin drong ik er op aan niet alleen maar bezig te zijn met het “beschermen” van de bewoners, maar ook te denken aan het (on)menselijke aspect, van mensen van elkaar gescheiden te houden.
Ik kreeg geen voet tussen de deur, er werd geschermd met de maatregelen van het RIVM, alles ter bescherming van de bewoners.

Deze instelling ging 5 dagen eerder dicht dan alle andere, en blijft langer dicht dan alle andere, waar ik ook al bang voor was.
Ja, er is bezoek mogelijk vanachter “glas”, maar wie kan daar nou echt blij mee zijn?
Ik heb telefonisch contact met mijn man, ja, gelukkig dat nog wel, maar dit schrijnt ook diep in het gevoel van het elkaar missen.
Vanmorgen werd ik gebeld door de zorginstelling dat mijn man weer een epileptische aanval had gehad, en nee, ik mocht natuurlijk niet naar hem toe.
Alle begrip voor mijn gevoelens en gedachten over de huidige situatie, en ter geruststelling werd de denktank nog eens aangeroerd..
Hier in huis staat ondertussen een tas vol met spullen en lekkere dingen te wachten voor als ik weer naar hem toe kan gaan, zoals dropjes.

Hij heeft nooit gewild dat ik iets voor hem zou afgeven; hij wilde geen “uitzonderingspositie”, zoals hij dat dan zelf zag, wilde niet dat ik die moeite voor hem zou doen..

Natuurlijk had ik wat meegenomen toen ik hem “mocht” bezoeken achter de ruit, maar dat was het dan.

In het begin van deze Coronatijd had ik het mentaal erg zwaar, nu met de laatste loodjes opnieuw.

En als er bezoek wordt toegelaten, zal het nog lang niet zijn zoals het was, zoals we het gewend waren.

Het is al zo’n emotionele “aderlating” om een partner in een zorginstelling te hebben in plaats van thuis, maar als je diegene dan helemaal niet meer ziet, beland je, in mijn geval dan, in een rare, rauwe onwerkelijkheid waarin het mij steeds meer moeite kost om grip op mijzelf te houden.

De huisarts had me wel iets ter kalmering voorgeschreven, maar dat werkt voor mij toch niet..ik was de volgende dag helemaal diep depressief en kon niet meer helder nadenken, dus dan beter iets homeopathisch innemen.

Maar wat is dit voor leven…je geeft noodgedwongen de zorg uit handen, en vervolgens valt alles uit je handen…sta je met lege handen; een partner die er nog wel is, maar je kunt/mag er niet naartoe, tenzij achter het plexiglas.

Tijdens één van mijn dagelijkse wandelingen kom ik een verpleegkundige tegen van een andere instelling, waar mijn man twee jaar terug een paar maanden opgenomen is geweest in verband met zijn epilepsie.

Ze stapt van haar fiets en neemt uitgebreid de tijd voor een praatje, wat ik zeer waardeer.

Ze was benieuwd hoe het met hem, met ons ging, en ze schrok..

Zij herinnerden hem daar als een lieve man, die ook altijd liefdevol over mij sprak, en zo krijgt soms een sombere dag een gouden randje, en kan ik er weer eventjes tegen…eventjes dan..

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 4 reacties
  1. Ik heb een broer met een verstandelijke beperking en wij mochten niet eens het terrein op om achter glas te zwaaien. Mijn broer heeft het verstand van een 4-jarige.
    Wij mochten ook niet komen, RIVM geeft adviezen!!!!! toen heeft mijn andere broer naar het ministerie geschreven en nog wilde de directrice het tegenhouden. Ik heb hem al 8 weken niet gezien!!!Er heerst geen corona op zijn unit. Hij is nu erg boos en depressief, het duurt te lang!

    1. Dank je voor je reactie, Grada.
      Triest ook, wat je vertelt over je broer; hopelijk duurt het nu niet meer zo lang voor je je broer kunt bezoeken.
      Sterkte ondertussen.

  2. Beste Mayke,

    Het is zo onwerkelijk allemaal. Ik begrijp goed waar je mee zit al gaat het bij mij dan niet over mijn partner maar over mijn moeder. Ik ben het met je eens dat een denktank een beetje laat komt. Aan de andere kant, als je als zorginstelling niet heel voorzichtig bent loop je ook een risico dat het heel fout gaat. Wij als mantelzorgers zijn in een gat gevallen dat niet goed is opgevangen omdat ze in de zorginstellingen blijkbaar geen ruimte daarvoor hebben. Het is voor de zorginstellingen allemaal heel veel extra werk. Ik ben al de hele week bezig met een stuk schrijven over hoe dan verder. Heb het even weggelegd omdat ik er niet uitkwam. Ook dat is allemaal zo dubbel vind ik. Dat neemt niet weg dat jij en je man daar net als al die andere mensen de dupe van zijn. Heel veel sterkte. Mooi dat je erover schrijft.

  3. Mickey, ook jij hartelijk bedankt voor je reactie, en jij ook sterkte!
    De denktank had wat mij betreft eerder opgestart kunnen worden, want je weet dat de deuren weer een keer open moeten..
    Verder begrijp ook ik uiteraard dat de zorginstellingen voorzichtig (moeten) zijn, maar kwaliteit van leven, voor zover deze mensen dat nog hebben, is net zo belangrijk, en ze compleet afschermen, als ze niet ziek zijn, dat is voor mijn gevoel toch een beetje de omgedraaide wereld..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X