Als gefrustreerde mantelzorgers schreeuwen …

… en zich dan schuldig voelen.

Ik had niet meer zo hard en zo lang geschreeuwd sinds mijn kinderen klein en ongehoorzaam waren. Ik had nog nooit zo tegen mijn moeder geschreeuwd. Onlangs, op een avond toen ik heel erg moe was en erachter was gekomen dat ze geld verspild had aan iets dat ze zich niet kon veroorloven, verloor ik mijn geduld en schreeuwde tegen haar op de top van mijn longen. Ze sloot haar ogen en reageerde niet. Daardoor werd ik nog bozer en schreeuwde nog harder. Het duurde geen seconden maar ettelijke minuten voordat ik gekalmeerd was.

Daarna voelde ik me verschrikkelijk. Schuldig en boos op mezelf dat ik ontploft was in het bijzijn van een dierbare met lichte dementie. Ik was ook geschrokken van het feit dat ik zo plotseling mijn zelfbeheersing verloor. Toen ik de volgende ochtend mijn excuses aanbood en mijn moeder mij vergaf, voelde ik me enigszins opgelucht maar ik was nog steeds van de kaart. Ik vroeg me af of ik in een soort monsterlijke misbruiker aan het veranderen was.

Waarom schreeuwen wij mantelzorgers af en toe, zelfs als we weten dat dit een slechte situatie creëert?

Omdat mantelzorgers altijd “oproepbaar” zijn voor alles dat degene voor wie ze zorgen maar nodig heeft, en deze constante spanning ons geduld ondermijnt. Omdat het gedrag van onze dierbaren eerlijk gezegd heel irritant kan zijn, en onze frustraties tot een kookpunt kunnen oplopen. Omdat we boos zijn vanwege de overweldigende eisen die er aan ons worden gesteld en we dan ten onrechte uithalen naar de mensen voor wie we zo toegewijd zorgen.

Vervolgens hebben we daar nog heel lang ontzettende spijt van. In een artikel in de Philadelphia Inquirer van 2011 schreef een journaliste, die zelf mantelzorger voor haar man was, over mantelzorgers die regelmatig uitbarstingen hebben en hoe dat soort ervaringen hun manier van rouw beïnvloedt nadat degene waar ze voor zorgden is overleden. “We blijven achter met een groot schuldgevoel over het feit dat we ons als normale, bange, uitgeputte mensen met gebreken hebben gedragen,” zei ze.

Hoe voorkom je dergelijke uitbarstingen? We moeten onderscheid maken tussen misbruik en “gewoon” slecht gedrag. Ouderenmishandeling is een serieus probleem. Helaas zijn gefrustreerde mantelzorgers soms de boosdoeners. Als een mantelzorger ooit naar de zorgontvanger uithaalt, hem of haar slaat of duwt, dan is de situatie zo gevaarlijk geworden dat de mantelzorg meteen stopgezet moet worden, zelfs als dat betekent dat de patiënt in een verzorg- of verpleeghuis geplaatst moet worden. Schreeuwen is moeilijker als misbruik te definiëren. De meesten van ons gaan wel eens te keer tegen familieleden, maar dat wil niet zeggen dat we misbruikers zijn. Als het schreeuwen echter veelvuldig voorkomt of de intensiteit van de uitbarstingen sterk toeneemt, dan is de huidige mantelzorgregeling duidelijk niet gezond voor beide partijen en dient zo snel mogelijk veranderd te worden.

Geef gehoor aan de waarschuwing. Schreeuwen moet beschouwd worden als een signaal van onze psyche dat we overbelast zijn en onze emotionele houding moeten veranderen, meer rust moeten nemen of hulp moeten zoeken. We negeren dat signaal op eigen risico, en hebben daardoor meer kans om overspannen te raken of onszelf niet meer onder controle te hebben. In plaats daarvan zouden we het mantelzorgplan moeten veranderen en (de hulp van) anderen erbij betrekken. Na mijn geschreeuw bijvoorbeeld, belde ik mijn broer en mijn neven om ze te laten weten dat ik moeite had met de situatie als zodanig en meer hulp van hen nodig had. Zij maakten afspraken om mijn moeder op korte termijn te bezoeken zodat ik er af en toe even tussenuit kon, en ze belden me vaker om te informeren hoe het met me ging.

Vergeef het schreeuwen en de onvolkomenheden. Uiteindelijk is het schuldgevoel over uitingen van irritaties waarschijnlijk schadelijker voor het mantelzorgen dan de barse, harde woorden die we hebben uitgesproken. Van overmatige schuld raken we alleen maar gedemotiveerd, niet vriendelijker of consciëntieuzer, en het stelt ons minder goed in staat om onze zorgrol te vervullen. Op de lange duur is dat alleen maar nadelig voor onze dierbaren die van ons afhankelijk zijn.

Voor ons is het belangrijker om te accepteren dat we feilbare mensen zijn, we zijn niet perfect maar doen ons best om ons door moeilijke omstandigheden heen te slaan. Net als dat we proberen om soepeler om te gaan met de zwakheden van de mensen waarvoor we zorgen, maken ook wij fouten en verliezen soms ons geduld. Als we onszelf onze onvolkomenheden kunnen vergeven, hebben we meer kans om die van de verwarde, soms irritante mensen voor wie we zo goed proberen te zorgen, ook te vergeven.

http://www.aarp.org

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top