Alles moet digitaal. Behalve steun

Portalen, wachtwoorden, zorgapps – maar niemand die vraagt hoe het met míj gaat.

Je moet inloggen voor de huisarts.
Een app downloaden voor de apotheek.
Via een portaal een wijziging doorgeven.
En het wijkteam? Alleen bereikbaar via een formulier op de website.

Zorg is tegenwoordig digitaal.
Behalve de steun voor jou als mantelzorger.

“Ik moet me identificeren voor alles – behalve als mantelzorger. Dan besta ik ineens niet.”
— Fatima, 46

De digitale kloof is reëel

Je naaste kan er vaak niets mee.
Of heeft geen apparaat. Geen e-mailadres. Geen DigiD.

En dus mag jij alles overnemen.
Je wordt tussenpersoon, technisch support, tolk en voortduwer in een systeem dat gebouwd is voor gemak – maar alleen voor de overheid zelf.

“Mijn moeder kreeg medicijnen via een ‘digitale herhaalservice’. Ze weet niet eens wat een QR-code is.”
— Wim, 55

Geen knop voor een luisterend oor

Wat je niet online vindt:

• Een helpdesk voor emotionele uitputting

• Een chatfunctie voor schuldgevoel

• Een knop voor praktische ontlasting

Alles is geautomatiseerd – behalve de dingen die jij als mantelzorger écht nodig hebt.

“Er is een app voor alles. Behalve voor iemand die zegt: kom, ik neem het een middag van je over.”
— Sophie, 38

Wat we nodig hebben?

• Eén loket voor alles: eenvoudig, menselijk, zonder jargon

• Telefonische en fysieke alternatieven die gelijkwaardig zijn

• Automatische signalering van overbelasting bij mantelzorgers

• Een digitale omgeving die de mantelzorger erkent als volwaardige partner

• Structurele ondersteuning vanuit gemeenten voor online lotgenotencontact

We worden geacht mee te bewegen met digitalisering.
Maar het systeem beweegt niet mee met ónze realiteit.