skip to Main Content
Allemaal Hobbels

Allemaal hobbels

De zondagse bezoeker is geweest en ze hebben samen op het strand uitgeprobeerd of er nog wat beweging zit in zijn verlamde kant, maar het lichaam wilde niet meewerken, helaas.

Enigszins gelaten zegt hij daarover: “Ik heb het in ieder geval geprobeerd.”

Dinsdagmiddag is hij niet opgehaald voor de “natuuractiviteit”. Voor de zoveelste keer.

Ik spreek er een verpleegkundige over aan en zij gaat het navragen.

Er blijken te weinig vrijwilligers te zijn voor het transport.

Dan volgt de vraag of ik misschien zelf genegen ben om vrijwilliger te worden bij de natuuractiviteit?

Het mes snijdt aan twee kanten, want het transport er naartoe is ook gelijk geregeld zo.

Nou, oké, dat ga ik doen, en als natuurliefhebber zijnde zal dat ook geen straf zijn.

Het was nog wel een “dingetje”, dat ik voortaan als vrijwilliger meega, want eega voelde zich bezwaard, maar ik heb hem gerustgesteld met te zeggen dat ik het ook leuk vind.

De fysiotherapie ligt momenteel weer stil helaas, al twee weken, en ook hierover wordt navraag gedaan op mijn verzoek, en een gesprek over aangegaan of vervallen afspraken niet op de één of andere manier ingehaald kunnen worden, of door een andere therapeut opgevangen.

Zwemmen is ondanks toezegging ook nog niet aan de orde.

Er gaat zoveel niet goed, en dat is niet alleen de schuld van “Corona”, want daarvoor haperde er ook al van alles.

Met eega heb ik het over een eventuele verhuizing naar een andere zorginstelling, niet wetende natuurlijk hoe het daar dan zal zijn.

Dat is natuurlijk niet niks en zeker niet iets waar we naar uitkijken, maar eega vindt het een prettig idee dat hij hier niet “vast” zit.

Ik besluit ook de verpleging hierover in te lichten, dat het ons menens is, en dat er teveel dingen niet goed lopen.

Dit wordt goed opgepakt en de wil is er om de hobbels uit de weg te gaan ruimen.

Ze zouden ons niet graag zien vertrekken; dat snap ik, want dat is toch ook gezichtsverlies.

Helaas heeft niet één afdeling alle touwtjes in handen.

Een beetje bezorgd heb ik het er met eega over of het goed was om onze twijfels over blijven ook daadwerkelijk uit te spreken, want eerlijkheid kan zich ook tegen je keren, maar ook hij vindt het goed dat ze het weten.

Zo heeft de instelling nog een eerlijke kans om het tij te keren.

Dan is er nog ons eigen vervoersprobleem, met de transferrolstoel, die eerst niet, toen wel, daarna toch niet via het zorgkantoor kon worden aangevraagd.

Volgens de ergotherapeut van de zorginstelling heeft eega alleen recht op een transferrolstoel als hij die dagelijks zou gebruiken, en aangezien dit niet het geval is, moeten we een nieuwe rolstoel zelf bekostigen.

Dat is een domper, want hoeveel gaat dat weer kosten, maar ja, helemaal niet meer naar huis kunnen, is ook geen optie.

Ik maak een afspraak bij een rolstoelleverancier, en degene met wie ik contact heb daarover, reageert verbaasd dat de zorginstelling dit niet regelt en dat we het zelf moeten betalen.

De ergotherapeut heeft contact gehad met het zorgkantoor en dit was de uitkomst, vertel ik hem.

Stilte aan de andere kant van de telefoon.

Ja, ik was er ook stil van.

In de nacht van vrijdag op zaterdag heeft eega weer een zware epileptische aanval gehad.

Hij drukte op zijn alarmeringsknop en vanaf dat moment weet hij niks meer.

“Als het zo doorgaat met die aanvallen moet ik hier misschien “vanzelf” wel weg”, zegt eega.

Echt een punt heeft hij daar niet mee, denk ik, want zijn epilepsie is niet goed behandelbaar.

Het is een beetje als dweilen met de kraan open.

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X