Allegaartje..

De volgende ochtend nadat ik “gestrand” was met mijn fiets, bel ik diezelfde fietsenmaker met een reparatieverzoek. Hij vraagt wat er aan de hand is, en ik probeer het zo goed mogelijk uit te leggen.

Helaas heeft hij de donderdag pas plek, maar dat is dan toch weer op tijd voor mijn fietstochtje naar Zandvoort, als de fiets inderdaad gelijk gerepareerd kan worden.

Als ik die dag mijn fiets uit de berging haal, zie ik wat ik ‘s avonds in het donker niet had gezien: de ketting ligt eraf.

Ik krijg een telefoontje wanneer mijn fiets weer opgehaald kan worden, maar ik bel eind van de middag maar zelf, omdat ik niks meer hoor, en dan blijk ik mijn fiets gewoon al op te kunnen halen.

Oké, jammer dat ze zelf niet even opbelden, zoals beloofd, maar dat was blijkbaar toch teveel gevraagd.

Ik was even bang dat er meer mis zou zijn en dat ik langer zonder mijn fiets zou moeten doen, maar dat is gelukkig niet zo, dus dat scheelt weer.

Vrijdag moet ik flink wat vroeger in de zorginstelling zijn dan ik gewend ben te doen, maar dat is vanwege een gesprek met de EVv’er.

Ik heb daarna een langere middag met mijn eega, en dat is dan wel weer leuk.

We gaan even de AWD in, maar hij is het vanwege de kou snel zat, en dan gaan we maar weer terug.

Ik vraag of hij iets wil uit de koffiecorner, al moeten we dan eerst even kijken wat ze nog hebben.

Veel is er niet meer, maar bij navraag blijkt er nog een “kasteeltje” te liggen, en daar heeft mijn eega wel trek in.

Dankzij hem weet ik ook wat een “kasteeltje” is, want ik had er voorheen nooit van gehoord.

We zoeken even een rustig plekje op, en dan voer ik hem het gebakje; dat scheelt veel gehannes en geklieder, en hij vindt het wel makkelijk zo.

Als het gebakje op is, wil hij terug naar zijn kamer.

Op weg naar de uitgang worden we staande gehouden door een medewerker van dagbesteding, die vraagt of mijn eega misschien interesse heeft in een 3D film?

Dat wil hij wel, maar het voorstel van een ritje in de achtbaan wijst hij af, en van andere hoogtes moet hij ook niks hebben.

De medewerker twijfelt of mijn eega serieus is daarmee, of niet, want hij houdt de boel graag voor de gek, maar ik zie aan zijn gezicht dat hij het meent.

Daarop komt het voorstel van een mooi strand bekijken en diepzee zwemmen, en dat spreekt hem meer aan.

Hij krijgt een speciale bril op (VR) en geniet een half uurtje van de film, daarna vindt hij het wel weer welletjes en gaan we alsnog naar zijn kamer.

Eenmaal op zijn kamer checkt hij bij mij de datum van mijn verjaardag, en dat heeft hij goed onthouden.

Verdrietig zegt hij daarop dat ik dan zelf maar een kaart moet kopen, want hij ziet daar zelf geen kans toe.

Op mijn verjaardag belt hij mij op, helemaal trots dat hij het niet vergeten was, en dat is ook knap van hem.

Hij moppert dat hij nog geen kaart heeft, en of ik dat soms expres had gedaan?

Nou nee, maar die kan hij uitzoeken in het winkeltje, als ik er weer ben, zeg ik, en dan is het goed.

Als we elkaar weer zien heeft hij het nergens meer over, en ik begin er ook niet over, met de kaart voor onze trouwdag nog in gedachten, die vervolgens wekenlang bleef liggen.

Als de huiskamermedewerker aan hem vraagt of hij met de anderen wil eten, of op zijn kamer (bij mij), kiest hij voor het gezelschap van de anderen, met als uitleg richting mij dat hij bij “de jongens” hoort te eten.

Dat hij mij daarbij vergeet, komt niet in hem op, en ik laat het maar zo.

Hij eet erg langzaam en blijft zodoende bijna een uur weg.

Het zij zo.

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top