Alle remmen los (NAH)

Mantelzorgen was voor mij natuurlijk meer dan alleen zorgen en verdriet, want ik heb ook nog best wat gelachen met mijn vader in de intensieve tijd die nu achter mij ligt. Ik deelde al wel eens iets op mijn eigen social media en dan zeiden ze mij wel eens ‘daar moet je eens iets mee doen, je berichtjes zijn te grappig.’ Nu in deze roerige tijden, waarin mantelzorgers het toch best zwaar te verduren hebben, vandaag een blog met een serieuze insteek en een aantal losse anekdotes van mijn vader, welke je misschien of een glimlach geven of je denkt “wat een rare moet dat wel niet zijn geweest”. Om te begrijpen wat ik bedoel met de titel “Alle remmen los” probeer ik dat eerst een beetje toe te lichten.

Niet-aangeboren hersenletsel (NAH) kan, naast de eventuele lichamelijke beperkingen, ook de persoon zelf doen veranderen qua karakter of in zijn/haar doen en laten. Ik wil benadrukken dat het hier om mijn ervaring met mijn vader gaat want uiteraard is elke persoon met NAH uniek en kan verschillende symptomen ervaren. Onderstaande toelichting heb ik uit professionele bron gehaald, zijn niet helemaal mijn eigen woorden (eerlijk=eerlijk)

Mensen met NAH kunnen verschillende vormen van ongeremdheid tonen, Bijvoorbeeld:

Sociale ongeremdheid: Dit betreft gedrag dat als ongepast wordt beschouwd in sociale situaties, zoals het stellen van ongepaste vragen, gebrek aan tact, plompheid, gebrek aan gepast taalgebruik of ongepaste opmerkingen maken.

Emotionele ongeremdheid: dit houdt in dat de persoon moeite heeft om zijn of haar emoties en reacties onder controle te houden. Ze kunnen heftige emotionele uitbarstingen ervaren zonder duidelijke aanleiding of met een overdreven intensiteit. Het kan ook leiden tot impulsieve acties zonder rekening te houden met de gevolgen.

Gedragsongeremdheid: Dit gaat over het vertonen van impulsief gedrag, zoals roekeloos rijden, overmatig gokken, onmatig eten of onverantwoordelijke financiële beslissingen nemen.

Deze ongeremdheid bij NAH kan ontstaan vanwege letsels aan de frontale hersenkwabben, die verantwoordelijk zijn voor de remming en controle van impulsen. Beschadigingen in dit gebied kunnen leiden tot een verminderd vermogen om de gevolgen van handelingen te overzien, sociaal passend gedrag te begrijpen en impulsen te beheersen.

De impact die NAH op mijn vader had was niet niks! Hij had uitval aan de gehele linkerkant van zijn lichaam en daarnaast spraak- en slikproblemen. Die laatste symptomen zijn dmv therapie nog aardig goed gekomen, alleen als hij vermoeid was hij slechter te verstaan. Zijn karakter veranderde ook. Mijn vader was altijd een sterk persoon. Een hardwerkende man die niet graag stil zat. Naast zijn werk was hij ook altijd aan het klussen of met een hobby bezig in zijn schuurtje en mijn vader was ook altijd in voor een spelletje.

Eenmaal thuis na zijn revalidatie (al met al is hij bijna een jaar uit huis geweest) was hij niet gauw ergens meer voor te porren. Bij hem moest het 100% goed gaan in wat hij deed en anders was het voor hem gedaan. Hij heeft zijn beperkingen nooit echt geaccepteerd (wat ik ook echt begrijp). Vooral voor mijn moeder zijn dit hele pittige tijden geweest. Soms was ik boos op haar omdat ze dan zat te mopperen over het gedrag van mijn vader. Maar nadat ik na haar overlijden zelf de zorg voor hem kreeg ben ik haar pas echt goed gaan begrijpen. Want eerlijk? Gemakkelijk was het echt niet altijd.Niet voor mij als dochter, laat staan als het je partner is. Dan spelen er natuurlijk nog hele andere emoties mee.

Ik kan wel zeggen dat mijn vader en ik een zeer sterke liefdevolle band hadden, maar ook konden we soms echt knallende ruzie hebben. Meestal in situaties als het slechter met hem ging en hij het bijvoorbeeld vertikte om te eten of te drinken. Hij werd gek van mijn gezeur en ik op mijn beurt van zijn koppigheid. Dat kon dan behoorlijk uit de hand lopen, puur uit machteloosheid en frustratie van beide kanten. Daar voelde ik mij daarna zó schuldig over. Als dochter hoor je natuurlijk niet tegen je eigen vader tekeer te gaan.

Gelukkig had mijn vader lang thuiszorg van een vast team; ze leerden hem door de tijd kennen en konden veel van hem hebben. Maar dat is ook wel eens anders geweest. Hij had ook voor ieder van hen een bijnaam, “Fluitje” (floot ook idd altijd) “Fietsje” (fietste over de gangen) “Bietje” (had altijd een heel rood hoofd) etc. Vooral als er een nieuwe hulp kwam kon het best nog wel eens ongemakkelijk worden:

Pa heeft een nieuwe zorghulp vanavond.. (Een vriendelijke nogal grote stevige dame)

“Dag mijnheer, ik ben Marieke”

Zijn gezicht spreekt boekdelen: – Nou Marie, ik ben Willem

“Nee, het is Marieke geen Marie hoor”

-Marieke, dat klinkt mij zo klein in de oren en klein dat ben je zeker niet!

 

Of de vaste hulp die bijna vakantie had:

“Heerlijk, alleen vandaag en morgen nog en dan ik heb ik 3 weken vakantie. Kan ik lekker bijtrekken”

– Als jij nog bij moet trekken mag je wel een half jaar verlof aanvragen…

 

Dan als er bij binnenkomst gezegd werd “zullen we maar naar bed gaan ,Willem?” Dat was een inkoppertje voor hem.

Zoals gezegd: ik was opgelucht en blij dat ze kind aan huis waren!

Evengoed heeft het ook best wel eens irritatie bij een enkeling gegeven, dat kon natuurlijk ook niet uitblijven. Toch waren ze heel gek met hem, ze kwamen graag over de vloer.

 

Buurvrouw “Jetje” die pa mist in de coronatijd aan de deur:

“Is het goed dat ik even een kopje thee kom drinken, ben het zo zat dat Cromagedoe😊

Buuf, wilt u er iets lekkers bij vraag ik haar. “Ja, zou wel wat lusten maar ik ben Glutenvrij”

Op de achtergrond: Oh, ik ben gecastreerd en ben klotenvrij!     86 jaar… “Wat zegt ie?”

 

Om nog maar te zwijgen als we buiten de deur waren. Terwijl ik dit schrijf schieten me de meest ongemakkelijke herinneringen weer te binnen. Gesprekken in een wachtkamer, de zorgvakanties met dus nieuwe mensen er was altijd wel wat met die man. Nu moet ik er vaak om lachen maar er waren momenten dat ik blij was als ze hem niet goed verstonden of begrepen kan ik je vertellen!

Wat ook in het artikel aangegeven wordt is “Gedragsongeremdheid”. Nog een voorbeeld:

Mijn vader kon nog niet verkroppen dat hij geen auto meer had, en op een dag kwam hij thuis na een ritje van hooguit 2 uurtjes op zijn scootmobiel en vertelde mijn moeder tussen neus en lippen door dat hij een auto had gekocht. Een rode Volkswagen Passat. Een automaat want daar hoefde hij alleen maar een kleine aanpassing aan laten maken. Een “stangetje aan het stuur, stelt niets voor” hij dacht dat een Beun de Beunhaas dat wel even voor hem kon regelen. Maar voor dat stangetje kon ik uiteindelijk naar Zwolle rijden want het moest bij een gecertificeerd bedrijf gebeuren, ik heb er een hele middag voor kunnen zitten wachten… Lang heeft het autorijden niet geduurd, hij vertrouwde het zelf gelukkig ook niet meer.

Niet Aangeboren Hersenletsel vergelijk ikzelf vaak met dementie, je moet echt leren om te begrijpen wat het precies met de mens kan doen en hoe je er het beste mee om kan gaan…

Een man vol verrassingen dat was hij. Met ook een hele eigen lijfspreuk “Eigenwijs is ook wijs!”

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top