skip to Main Content
Aletta Schrijft Over Haar Zorgintensieve Kinderen: De Glimlach Van Een Mantelzorger

Aletta schrijft over haar zorgintensieve kinderen: De glimlach van een mantelzorger

Soms heb je van die momenten als mantelzorger dat je hart een sprongetje maakt.
Dat gebeurde mij gisteravond, in bed, rond een uurtje of 2 in de nacht.
Na een lange dag en avond vergaderen was ik als een blok in slaap gevallen maar werd rond die tijd wakker van een vreemd geluid.

Het geluid van zolder; daar waar mijn jongste zoon ‘verblijft’ en waar ook mijn weekendpleegzoon dagelijks zit. Samen gamen. Dat gaat doorgaans gepaard met woorden die niet geschikt zijn om hier te delen.
Dit keer was het anders. Ik hoorde niet het geluid van schietende 3-d poppetjes maar ik hoorde ze zingen en bulderen van het lachen! Het was nou niet dat je zegt: “ Stuur ze maar naar Holland got Talent” maar vermakelijk was het wel.
De lach van mijn pleegzoon werkt aanstekelijk, dus ook al had ik geen flauw benul wáár ze om lachten, ik gniffelde zachtjes mee in bed.
Ik overwoog nog even om mijn oor aan de deur te leggen, maar dat zou niet gepast zijn, dus ik bleef netjes op mijn plek.
Deze twee jongens, beide 18 jaar, kennen elkaar al vanaf de kleuterschool. In 2016 overleed de moeder van mijn pleegzoon en werd hij wees. Vanaf die tijd is hij elk weekend en gedeelten van de vakantie bij ons.
Komende maand vertrekt hij definitief naar familie in Aruba, want hoe leuk het ook is om bij je beste vriend te verblijven, familie blijft speciaal.
Ik hoop dat ik mijn taak goed volbracht heb. Ooit heb ik zijn moeder beloofd goed voor hem te zorgen. En als ik hem gisteravond dan zo vrolijk hoor zijn, dan denk ik dat het gelukt is.
Half drie vannacht. Ze zingen al minder hard. Het eerste kwartier vond ik het nog kostelijk maar na ruim een uur heb ik het wel gehad met de nummers van Ramstein of wie dan ook.
Ik doe een graai naar de swiffer (die is blijven staan na een schoonmaakbeurt van mijn slaapkamer) en tik met de stok tegen het plafond: “Zeg, stelletje gekken, het is nu wel mooi genoeg geweest niet!!”
Het is prompt stil. Ik smijt de swiffer een end weg, glimlach, draai me om en val in slaap.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X