skip to Main Content
Aletta Schrijft Over Haar Zorg-intensieve Kinderen: Een Ongeluk Zit In Een Klein Hoekje

Aletta schrijft over haar zorg-intensieve kinderen: Een ongeluk zit in een klein hoekje

Het gebeurt niet vaak, maar donderdagavond zat ik mij stierlijk te vervelen. Het huis was aan kant, de kinderen aan het werk, niets om tegen aan te zeuren en te zaniken.
Gelukkig kwam Evelien rond 19.00 uur thuis en samen besloten wij nog even een paar boodschappen te gaan doen in de stad.
Shampoo, make-up… de standaard zaken die Evelien bijna elke week wel een keer wéér aanschaft.
Gelukkig weinig nepwimpers te krijgen in de drogisterij want dat is voor zover ik het nu kan overzien haar nieuwe obsessie. Op haar kamer liggen welgeteld 12 soorten plakwimpers.
Afijn, het was gezellig en toen wij de fietsen achter het huis plaatsten zag ik met een scheef oog iets heftig bewegen in de kamer.
Kwam ook een bult lawaai uit. Het was mijn zoon Tijmen.
“Neem gotdorie je telefoon eens op mam!! Ik heb je honderd keer gebeld!! Ik ben daarnet aangereden met de fiets!”
Ik was nog niet direct in paniek want er kwam nog zoveel geluid uit het kind dat het wel mee móest vallen.
Tijdens het werk, hij bezorgt pizza’s, bleek hij aangereden te zijn door een auto. Als je weet hoe hard die jongens op de elektrische fietsen van de pizzazaak door de stad jagen, dan moet het wel een behoorlijke klap geweest zijn.
Gelukkig was er een dame die zeer behulpzaam was en hem zijn arm in het verband deed en zich om hem bekommerde.
Het papierwerk werd afgehandeld, de werkgever werd gebeld, de fiets rechtop gezet.
“ Was je onderweg naar een klant?”, vroeg ik hem.
“Ja”
“ Ow…zeg ….dan was het een stirred pizza….. stirred, not shaken”, grapte ik een beetje.
“Nou, ik ben na het ongeluk lopend naar de klant gegaan en heb de pizza gewoon afgeleverd hoor, mam, ik zat nog boordevol adrenaline en voelde niets eigenlijk”.
Dat is me toch ook wat. Je breekt zowat je nek en gaat dan toch nog de pizza bezorgen. Dat is wel stoer.
De werkgever mag blij zijn met zo’n betrokken medewerker.
We maakten samen even de balans op van de schade: schaafwonden op de schouders, arm en benen. En een dikke bult bij zijn heup. Hij liep ook wel wat ongelukkig.
“Morgen zul je wel helemaal stijf zijn”, zei ik, “het lijkt me handig dat je maar even thuisblijft om te kijken hoe het gaat, goed?”
Ik kocht een fles Jack Daniels, een kleintje weliswaar en ging met de jongens aan tafel zitten en maakten hem meester. Op de goede afloop. “Mam, we moeten wel die mevrouw zoeken die mij geholpen heeft. Ik wil haar bedanken met een bos bloemen”.
Af en toe kan ik die kinderen van mij wel achter het behang plakken, maar na zo’n opmerking van mijn zoon denk ik: “Wauw, de opvoeding is eigenlijk best gelukt!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X