skip to Main Content
Aletta Blogt Over Haar Zorgintensieve Kinderen: Rampenfestival

Aletta blogt over haar zorgintensieve kinderen: Rampenfestival

Ik hoop elk jaar dat de zomervakantie enigszins rustig gaat verlopen.
Ik heb geluk dat nu alle vier kinderen aan het werk zijn, dus de kampeerstress of de vader-vakantie-week zijn niet meer aan de orde.
En toch lukt het me om van deze zomer een soort van rampenfestival te maken.
Vlak voor mijn vertrek naar de camping afgelopen week, begaf mijn wasmachine het.
Het hele huis in rep en roer want de kinderen wassen hier hun eigen spullen en dat betekent het dagelijks inzetten van deze volautomatische machine.
Ik was al helemaal in de kampeermodus dus ik had ze beloofd dat ik na terugkomst direct de monteur zou bellen en dat ze tot die tijd de was bij hun zus konden doen.
De wasmachine was maar een klein dingetje. De opvang van mijn weekendpleegzoon een groot ding.
Afgelopen weken was de communicatie met de 24-uurs instelling werkelijk waar om te huilen. Ze maakten een planning, en toen weer niet, en toen weer wel. Flexibel omgaan met de planning of toch weer niet. Dreigementen van uitzetting en toch weer niet. Je zou er ongans van worden.
Het verzoek tot een gesprek mét een onafhankelijke clientondersteuner liep op niets uit: de agenda’s konden niet op elkaar worden afgestemd.
Ken je dat filmpje van Rundfunk? “Jij hebt een onvoldoende. Nee toch niet. Jullie hebben allemaal een onvoldoende. Neej, toch niet! Alleen jij hebt een onvoldoende!” De communicatie van de instelling deed me daar sterk aan denken. Als het niet zo bloedserieus geweest zou zijn, had ik er smakelijk om gelachen maar aangezien het welzijn van mijn pleegzoon zichtbaar achteruit denderde, deed ik dat maar niet.
Voor mij betekende dat mailen, bellen, afspraken inplannen en nog maar weer eens mailen en appen. Ik had er bijna een dagtaak aan en het tastte mijn humeur behoorlijk aan. Hoe moeilijk kan het zijn om een planning te maken waar iedereen tevreden mee is? Hoe moeilijk kan het zijn om te luisteren naar een jongen van 18?
Je zult begrijpen dat ik met het haar scheef op de kop naar de camping vertrok. Mijn halve week op de camping was relatief rustig. Ik onderhield nauw contact met het thuisfront. Evelien woonde die week op proef zelfstandig (zie vorige blog) en iedereen was volop aan het vakantiewerken.
Bij terugkomst viel ik met mijn neus weer in de zorgboter. Mijn weekendpleegzoon had zich niet aan de planning gehouden en dat betekende opnieuw een catastrofe die uitmondde in het per direct uitzetten van de jongen uit de instelling. Of zoals ze het zelf aangaven bij de financier: “ Kamer ontruimen, niet uitschrijven, maar geen zorg verlenen”.
De instelling had besloten dat hij bij mij moest verblijven. No problemo, maar het was handig geweest als ze dat even hadden overlegd, ook al weet iedereen dat deze jongen altijd welkom is bij mij. Een officiële klacht is net de deur uit. Zo ga je niet met jongeren om!
Tot overmaat van ramp kregen de jongsten ruzie terwijl ik relaxed aan het fietsen was. Gevolg: één kind stijf onder de ranja en een jaap in haar arm waar je U tegen zegt.
Met een noodgang naar huis en naar de huisarts om het boeltje weer te laten hechten. Zonder verdoving.
Ik hoop dat het rampenfestival mij de rest van de zomer bespaard blijft.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X