Aletta blogt over haar zorgintensieve kids: Het dagelijkse ritme?

Vanaf 13 maart leef ik en mijn gezin in een soort van halve quarantaine.
Ergens begin april werden de maatregelen aangescherpt en dat betekende 1 werkeloze zoon en dochter erbij.
En dat doet wat met je. Dat doet wat met je dagelijkse ritme.
Voor mijn zoon betekende dat niet meer om 04.30 uur opstaan om naar de bouw te gaan maar om 04.30 naar zijn bed te sluipen na een holy moly hele dag gamen.
En dan is het natuurlijk geen rocket science om erachter te komen dat hij dan rond het avondeten weer opstaat. Dat ligt zo rond en de nabij de 17.00 uur.
Ik lieg, dat wás rond 17.00 maar is door de coronacrisis inmiddels verschoven naar 18.00 uur. Ofzo. Ongeveer.
Evelien is een tijdje thuis geweest maar de Mekkie besloot weer gedeeltelijk open te gaan: de Drive.
Ze is wel van 18 uur per week naar 12 uur per week gegaan en dan op tijden waar geen touw aan vast te knopen is.
Zij vertrekt doorgaans net voor het avondeten. Of in de ochtend rond 07.00. Het moment dat Tijmen eigenlijk net goed en wel ín bed ligt.
Ik surf daar dan een beetje tussen door met een totaal ander ritme.
Ik zet mijn wekker om 07.30 uur en hoop elke dag dat Tijmen er niet wakker van wordt.
Zet mijn koffie, eet een boterham, doe mijn werk
Nou ja, met een beetje knappe berekeningen kun je uit het totaal nog wel een ritme in zien te vinden, denk ik. Hoop ik.
We schrijven, maandag, 20 april. Mijn digitale fractievergadering heb ik weer gehad en ik verbaas mij over de snelheid daarvan. Hoe kan het dat digitaal vergaderen zo snel kan??
Ik maak mijn stukken op voor dinsdagavond, de digitale raadsvergadering en plof daarna op de bank voor mijn riedeltje nieuws, Nieuwsuur.
Het is eigenlijk elke avond het zelfde liedje. Ook qua inhoud. Corona voor, corona na en zo nu en dan echt iets nieuws.
Ergens raak ik spontaan besmet met het ritme van de kinderen en ik besluit eens even mijn slaapkamer grondig schoon te maken.
Het is 22.30 uur, water, sop, doek en stofzuiger en hossa. Op naar boven. Ik heb er echt zin in want op de één of andere schimmige manier is het huishouden uit het ritme verdwenen.

Het duurde natuurlijk maar een fractie van een seconde voordat Tijmen zich meldde: “Zeg. Ben jij wel helemaal lekker? Een beetje je kamer schoonmaken om 22.30 uur?? Jemig, mam!”
Blijkbaar wordt er van het opperhoofd verwacht dat zij zich aan het oude ritme houdt.
“Tijmen, jongeuh! Leuk he? Dit is het nieuwe normaal!”
Het slaat nergens op maar ik kan er de humor wel van inzien.
“Mam, echt niet normaal hoor. Je kamer!! Schoonmaken!! Om 22.30 uur!!”
“Eey, Tijmen, zie je morgen man, als ik opsta en jij naar bed gaat. Doedels!”
We geven elkaar een stralende glimlach. Hij vertrekt weer naar zijn residentie, ik naar de stofdoek.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top