skip to Main Content
Aletta Blogt Over Haar Zorgintensieve Kids: Autisten Zijn De Beste

Aletta blogt over haar zorgintensieve kids: Autisten zijn de beste

Afgelopen donderdag deden Evelien en ik een rondje stad. Dat doen wij normaal op vrijdag en ik heb ook geen idee hoe het zo gebeurde dat wij een dag te vroeg door de stad flaneerden.
We hadden wat dingen te doen en zoals altijd drinken wij dan gezellig een kop koffie bij een van de grand cafés.
Ik neem altijd cappuccino, Eef neemt altijd rode Dubbelfris, mét rietje en een koekje. De eigenaar weet het al en hoeft ons eigenlijk niet te vragen wat wij wensen.
Waar wij het normaal hebben over ditjes en datjes kreeg het gesprek nu een serieuze wending.
“Mam, weet je, ik ben blij dat ik autisme heb. Mensen met autisme zijn gewoon de beste. Wij denken veel eenvoudiger dan andere mensen en wij zeggen ook veel vaker zoals het is zonder moeilijk te doen.”
Ja, die herken ik zeker. Als ik mij doorgaans omkleed voor een bijeenkomst of wat dan ook, vraag ik haar regelmatig wat ze vindt van mijn outfit. Het kan dan maar zo gebeuren dat ze roept: “Mam, je ziet er niet uit!’
Dat is natuurlijk háár autisme want niet iedereen met autisme is hetzelfde maar ik herken er wel dingen in.
Haar opa heeft autisme, haar vader, haar broer en zij zelf dus ook. It runs in the family.
“En je moet er op rekenen, mam, dat jij het ook hebt. Ik herken het echt wel hoor. Je zou jezelf eens moeten laten testen! Trouwens, nu ik er zo over nadenk…… Als ik een man kies met ook autisme is de kans groot dat ik ook een kind met autisme krijg want het is erfelijk.”
“Nou, ik weet niet of ik het heb, Evelien. Het kan ook zo zijn, omdat jullie het hebben, ik ermee heb leren omgaan. Dat het voor mij normaal is geworden”, zeg ik haar.
“Tuuuuurlijk….jij denkt dus dat het besmettelijk is? ”, is het antwoord wat ik terug krijg.

Maar ow dear, ik zie de bui al hangen. Laten we hopen dat dit niet haar nieuwe obsessie wordt; het vinden van een geschikte partner.
Ik ben blij dat zij zo over haar autisme praat. Wij hebben er eigenlijk nooit moeilijk over gedaan.
In ons geval kan dat ook en wij hebben er mee leren omgaan. We beperken de keuzes, houden ons aan de tijd, weten dat we niet te genieten zijn als de dingen anders gaan dan gepland maar ook daar weten wij weer met elkaar om te gaan. (“Ik denk niet dat dit het juiste moment is om je iets te vragen mam?”)
De koffie is op, Evelien overweegt of ze nóg een koekje zal vragen maar raad het haar af. “Neem maar een pepermuntje zo als we weg gaan”.
Ik ben benieuwd wat er volgende week voor gesprek op tafel komt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X