skip to Main Content
Aletta Blogt Over Haar Zorg-intensieve Kinderen:Mag Ik Even? WRAAAGH!!!

Aletta blogt over haar zorg-intensieve kinderen:Mag ik even? WRAAAGH!!!

Een filmpje van een super leuk joch op facebook die vertelt dat hij een gruwelijke hekel heeft aan dat ‘zwaan-kleef-aan-gedrag’ en liever helemaal niet knuffelt.
En dan deze reactie: “Begrijp me niet verkeerd hoor, ik gun deze mensen alle liefde van de wereld,  ook ik zie ze als gewone mensen net als jij en ik. Dat willen ze juist graag. Hetzelfde als met mensen die Down Syndroom hebben. Dus elk geval is anders en dan is het zaak hoe je dat effectief aan kunt aanpakken qua communicatie…”
Ik word hier zo niet goed van!!
De eerste reactie van mij is om een heel verhaal onder die van haar te zetten maar bij nader inzien heeft dat toch geen zin.
Dus een vraag aan haar: “Heb jij je eigen reactie wel goed gelezen????”
Mevrouw gunt deze mensen alle liefde en ziet ze als ‘gewone’ mensen, “want”, zo zegt zij, “dat willen ze graag”.
Wat zijn in hemelsnaam gewone mensen? En door dit zo te stellen ziet zij ze blijkbaar wel als outsiders. Hokjes-syndroom. Bovendien denkt ze te weten wat jongeren met autisme willen. Knap hoor.
En dan de vergelijking met mensen met syndroom van Down. Ah….een ander hokje. Ze benoemt ze even en onderstreept haar betoog met: “Pfff, ik heb er het geduld niet voor”.
Last but not least is het volgens haar zaak om effectief te communiceren met ‘dit soort mensen’ want elk ‘geval’ is anders.
Nou, haar betoog was zo effectief dat mijn haren recht overeind gingen staan. Dat mijn humeur van plus tien met een gouden randje veranderde in een verschrompelde twee.
Elk geval???
Man, man, man, man. Deze mevrouw heeft volgens mij met spoed hulp nodig. Gevalletje crisis. Excuseer mijn taalgebruik maar ik word niet goed van mensen die maar dit soort dingen roeptoeteren.
We hebben mensen in alle soorten en maten maar ze hebben één ding gemeen: het zijn mensen.
En het mooist van alles? Ze zijn allemaal uniek!
Dat gezegd hebbende, schreeuw ik nog één keer mijn frustraties eruit, herpak me en ga de kleding van mijn dochter klaarleggen.
Dat ‘geval’ met autisme moet namelijk zo werken.
Ik hoop dat haar werkgever weet hoe hij effectief met haar moet communiceren…..

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X