Aletta blogt over de zorg voor haar kinderen: Instituut onderwijs

Mijn jongste heeft vlak voor het behalen van haar eindexamen een vervolgopleiding gekozen.
Net zo als al die anderen trouwens.
We zijn nu een paar weken verder in het nieuwe schooljaar en ze loopt vast. Vast op het feit dat dit toch niet de opleiding is die ze gehoopt had dat het was.
Het is zo herkenbaar. Ik zat midden in de pubertijd toen ik een vervolgopleiding moest kiezen na het behalen van mijn Mavo diploma. En iedereen weet dat de verbindingen tussen de verschillende hersendelen bij pubers één en al chaos is. Je kunt het vergelijken met een gemiddelde slaapkamer van een 16-jarige.
Ik koos dan ook voor Havo want ik had werkelijk geen idee wat ik zou willen worden.
Zelfs na het behalen van mijn Havo diploma wist ik het niet en noodgedwongen koos ik voor de Hotelschool.
Overigens wel keurig afgemaakt, een paar jaar werkzaam geweest in de horeca om vervolgens in de nonprofit sector te gaan werken.
Mijn dochter loopt tegen hetzelfde probleem aan met dit verschil dat ze dreigt uit te vallen. Gelukkig is er een goede begeleider op school die haar helpt bij het maken van een volgende keuze.
En ook dat is weer herkenbaar want mijn derde op rij liep tegen hetzelfde aan.
Toen ik bij hem de leerplicht opbelde om te vragen om een preventief gesprek, liep ik tegen alle muren aan. Een preventief gesprek kon niet. Out of the question.
Het moest eerst fout gaan voordat je een gesprek krijgt met de leerplicht, was toen het antwoord.
School. Onderwijs. Het is een instituut wat toch wel redelijk ouderwets te werk gaat en het maatwerk is wat mij betreft nog niet optimaal ook al doen leraren en begeleiders hun stinkende best.
Hoe kun je als opgroeiende puber nu keuzes voor je toekomst nemen als het in je bovenkamer nog helemaal niet op orde is?
Waarom kunnen ze het basisonderwijs, en dan doel ik op voortgezet algemeen onderwijs, niet wat langer laten duren zodat het brein gerijpt is en ze dan keuzes kunnen maken?
En wat is er mis met gewoon werken, zonder dat daar een papiertje aanhangt met de tekst: Diploma.
Onze hele samenleving hangt af van onze economische waarde. Zo worden we opgevoed en zo worden wij onderwezen. Creativiteit en flexibiliteit worden uitgebannen; we worden opgevoed als een eenheidsworst. Kleuren doe je binnen de opgelegde lijntjes.
En als je daar niet binnen past moet je dus gesprekken voeren met coaches, beroepskeuze-begeleiders, leerplicht die er dan weer voor zorgen dat je wél binnen de lijntjes kleurt.
De jongste denkt een keuze gemaakt te hebben. Mij maakt het niet uit wat ze kiest.
Het enige wat ik haar nu kan meegeven is dat het helemaal niet erg is om 1001x te wisselen van opleiding. Alles wat je in die tussentijd leert is meegenomen.
En ach, wie weet…wordt ze later ervaringsdeskundige….

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top