skip to Main Content

Aletta blogt over de zorg voor haar kinderen: De vergeten jonge mantelzorger

Afgelopen donderdag heb ik mijn zoon van 18 naar het vliegveld gebracht; hij gaat 10 dagen naar Curaçao, daar waar zijn vader op dit moment is vanwege zijn bedrijf aldaar.
Dat had overigens wat voeten in aarde. Tijmen is een jongen die niet veel vraagt van zijn ouders. Hij probeert zich altijd zelf te redden en is nogal introvert.
Toen wij aan de grote tafel bespraken dat zijn vader op Curaçao zou zijn de komende tijd, riep ik spontaan: “Tijmen, waarom vraag je niet of je ook een weekje mee mag?”, zei hij: “Nee, mam dat zou onbeschoft zijn om te vragen”.
Evelien vond daar wat van en schroomde niet haar telefoon te pakken en de vraag vóór hem te stellen aan haar vader. En wis en waarachtig duurde het nog geen dag of vader belde naar Tijmen om te vragen of hij het leuk zou vinden om ook naar Curaçao te komen.
Zo doen wij dat in huize Chaos. Elkaar helpen in alle hectiek.
Het was nog een heel gedoe want er moest op stel en sprong een paspoort komen en ik moest op zoek naar een goedkoop ticket. Ooit een goedkoop ticket op de kop weten te tikken in de herfstvakantie? Juist ja…
Hij moest dus nog een weekje wachten. Het verschil in de prijzen was schrikbarend!
In die week die volgde zag ik hem glunderen. Hij kon niet wachten. Had er ontzettend veel zin in.
De eerste keer vliegen, de eerste keer naar Curaçao en de eerste keer alleen met zijn vader. Wat wil een mens nog meer!
Toen ik hem zo zag die week bedacht ik mij dat hij het al die jaren best zwaar heeft gehad. Hij was een jongen die altijd lief aan het spelen was, niet veel aandacht vroeg. En toen hij 17 werd, werd het allemaal een beetje teveel en barstte de bom. Hij verbleef een tijdje bij een goede kennis van mij, kreeg hulp van superman Ids (een megatopper in de hulpverlening als je het mij vraagt) en kreeg de boel weer goed op de rit.
Hij was in feite een jonge mantelzorger die overbelast is geraakt.
Dus, deze vakantie heeft hij dubbel en drie-dwars verdiend. Ontspannen met zijn vader op een zonovergoten eiland, alhoewel de geruchten mij ter ore kwamen dat er ook gewerkt moest gaan worden: schilderen, timmeren en onderhoudswerkzaamheden.
Dat zal de pret niet drukken. De cocktails zullen hem vriendelijk toelachen op Dushi Curaçao.
Er is niets fijner dan je kind gelukkig te zien maar ik ben mij er nu nog meer van bewust dat het een aantal jaren, ook voor hem, behoorlijk zwaar is geweest.
Dat mantelzorgen niet alleen de zorgvrager en de mantelzorger energie kost, maar ook voor de andere gezinsleden. En dat zie je op zo’n moment niet altijd.
Vliegveld Schiphol. Tijmen staat met zijn koffertje voor de incheckbalie.
“Nou, daar ga ik dan!”
Ik ga op mijn tenen staan en geef die lange Lijs een dikke knuffel en een smak op de kladde.
“Geniet ervan, jongen! Je hebt het verdiend!”

Aletta Makken

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X