Akkefietjes

Het akkefietje met zijn buurvrouw zit nog goed in zijn hoofd.

Hij spreekt dusdanige taal, dat ik het wel verstandig acht er even iemand van de zorg bij te betrekken, want niemand is erbij gebaat als het nog verder uit de hand gaat lopen.

Hij heeft niet heel veel vertrouwen in de medewerkers, en denkt dat ze óf niet komen, óf zo weer weg zullen gaan.

Er komt gelijk iemand praten met hem, op mijn verzoek, en zij kan hem geruststellen dat hij hierin serieus wordt genomen.

Zondagmorgen heb ik zelf een akkefietje, maar dan van een andere orde.

Ik krijg een telefoontje van een “buurvrouw”, met het bericht dat er op de hoogste verdieping, boven mij, een boiler van de wand is gekomen, en dat daar het hele appartement onder water staat.

Of ik geen water in huis heb gekregen daarvan?

Ik kijk eens omhoog naar het plafond, maar zie niks; vervolgens loop ik de gang in naar de voordeur, waar zich ook de meterkast in een afgesloten ruimte bevindt, en ik hoor een raar tikkend geluid.

Ik doe de deur open en zie zo het water van bovenaf langs de wand stromen.

Ik ruk dweilen, doeken en emmers uit een kast, in de hoop het water uit mijn gang te kunnen houden.

Gauw de buurvrouw teruggebeld en zij waarschuwt de voorzitter van de bewonersvereniging, die even later met een medewerker van een stichting voor eerste hulp namens verzekeraars, langskomt.

Ik schijn geluk te hebben met een moderne meterkast, zonder de ouderwetse stoppen erin, dankzij de vorige bewoonster die dit had laten aanleggen.

Het betekent dat ik “gewoon” stroom kan houden, al moet de meterkast vanwege de waterschade wel binnenkort vervangen worden.

In de middag zwemt mijn jongste kleindochter af, en daar wil ik toch wel graag bij zijn.

De buurvrouw die mij had opgebeld, heeft ook een sleutel van mijn flat, dus ik kan toch weg, terwijl de medewerkers van de stichting naar binnen kunnen als dat nodig is.

Voor het afzwemmen had ik afgesproken met de andere oma om eerst even bij haar een bakkie te doen en dan samen naar het zwembad te gaan.

Als ze me vraagt wat ik wil drinken, zeg ik dat ik graag koffie wil, om even mijn onrustige hart te versterken, want ik heb toch wel een beetje de bibbers, na de zoveelste toestand in mijn huis.

Ik ben ook bang dat mijn boiler naar beneden zal komen, maar dat zal wel meevallen, want die hangt niet aan een gipsen wand, zoals bij de bewoner van de bovenste etage, die trouwens wel thuis was toen het gebeurde, maar niks had gemerkt, tot de brandweer opeens in zijn slaapkamer stond..

Hij kon gelijk aan de slag met een waterstofzuiger.

Na het afzwemmen en een trotse kleindochter met het A diploma in haar bezit, loop ik met de andere oma naar haar huis.

Dan krijg ik bericht van mijn buurvrouw dat ik toch geen stroom zou hebben.

De bibbers zijn op volle kracht terug in mijn lijf. Wat nu? Dat heeft nogal impact!

De andere oma biedt mij lief eten aan, en haar telefoon om een telefoontje te plegen, en daarmee de batterij van mijn eigen telefoon te ontzien, want die kan ik thuis nu niet opladen.

Ik bel de voorzitter van de bewonersvereniging, die me geruststelt, en zegt dat hij ervoor gaat zorgen dat ik wat stroom kan krijgen via buren, met behulp van een katrol.

Even later worden we door hem teruggebeld op het toestel van de andere oma, met het bericht dat er een ventilator in mijn gang is neergezet, en dat ik “gewoon” stroom heb.

Het is maar goed dat de andere oma erbij is en hoort wat er gezegd wordt allemaal, want bij mij gaat het het ene oor in en via het andere oor er net zo snel weer uit.

Na het eten en nog een bakkie troost, ga ik weer naar huis.

Bij thuiskomst tref ik twee grote apparaten aan in mijn gang: een hoop herrie, en het is er enorm warm.

De waterschade is dankzij de drempel en alle dweildoeken daar, gelukkig beperkt gebleven tot de ruimte van de meterkast, dus ik zet de apparaten uit.

Maandagochtend bellen en mailen met diverse mensen in verband met de schade; ik lijk zelf wel een bedrijf zo.

Maandagmiddag wordt de schade geïnventariseerd: meterkast moet vervangen worden, plafond in keuken/woonkamer moet gewit worden in verband met waterkringen, de deur van de ruimte waar de meterkast in zit moet opnieuw afgesteld worden, want die klemt nu, en pal naast het deurkozijn zit een scheur in de lengterichting van het stucwerk, waar iets aan gedaan moet worden.

Pfff… het komt allemaal heus weer goed, maar het is wel opnieuw een hoop gedoe in mijn huis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top