Agnes blogt over de tijd na haar mantelzorg – De tijd doet goeie dingen…

Vandaag was het vier jaar geleden dat ik mijn Alzheimerpapa naar de crisisafdeling van het verpleeghuis bracht.
Omdat het thuis niet meer ging. Ik kon daar niet vangen wat niet te vangen was.
Na er drie dagen en nachten in huis geweest te zijn, was me dat duidelijk en belde ik de huisarts voor een crisisopname van mijn papa.

De week ervoor was mijn moeder ziek geworden. En kon hierdoor de loodzware zorg voor mijn vader niet langer volhouden. Ze had zichzelf dusdanig uitgeput dat ze er letterlijk ziek van werd. En zo hoefde ze niet hardop te zeggen dat het niet meer lukte. Maar besliste het leven. En dat paste bij haar.

Ik was er toen heel boos over en van. Omdat ik als dochter in een situatie werd geplaatst die niet van mij is. En waarover ik grote en ingrijpende beslissingen moest nemen. Omdat mijn moeder niet meespeelde. Haar ziekte als excuus.

De gang naar de crisisafdeling met mijn lieve Alzheimerpapa, ik voel hem nog als ik eraan terugdenk.
Facebook herinnerde me er vandaag aan, omdat ik in die tijd blogde over mijn Alzheimerpapa als Arie in Wonderland. Vandaag kwam mijn schrijfsel over ‘de gang naar’ voorbij. En ik moest er, terwijl ik het las, weer zo van huilen…

Het was verschrikkelijk. Voor alle partijen.
Mijn moeder heeft er eigenlijk nooit iets over gezegd. Niet toen ik bij haar terugkwam nadat ik mijn papa had achtergelaten, niet later, niet, nooit. Tot vandaag.

Want vandaag was ik bij haar. En vertelde ik dat Facebook de herinnering gaf van dat papa vandaag vier jaar geleden naar het verpleeghuis werd gebracht. En dat ik er zo van moest huilen. En terwijl ik dat vertelde ontroerde het me opnieuw.
En toen sprak mijn moeder de zinnen: Dat was ook verschrikkelijk. Voor jou. Dat jij dat moest doen. Als dochter. Dat had ík moeten doen. Maar ik kon het echt niet toen.

Deze zinnen. Met terugwerkende kracht.
De tijd doet goeie dingen…

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Verschrikkelijk. Je verhaal doet pijn. Alles eraan doet pijn. Maar je kon/ kan niet anders. Voor mij is het goed dat je dit schrijft. Het helpt me het vreselijke gebeuren te accepteren.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top