skip to Main Content

Afwegen en bewegen..

Het is opnieuw boodschappendag. Ik denk nu slim te zijn en zet mijn telefoon even uit, zodat als we weer contact met elkaar hebben, ik in ieder geval “terug” ben van boodschappen doen, maar hij belt net als ik in de winkel ben, zie ik daarna, en hij kreeg mij dus niet te pakken.

Dat zorgt sowieso steeds voor toestanden, want hij zoekt er van alles achter, wat niet van toepassing is.

Ik heb soms ook het idee dat hij de gewone beltoon verwart met de in gesprektoon, en dan vraagt hij als we elkaar spreken of ik eindelijk “uitgeluld” ben, terwijl ik niet in gesprek was, zou niet weten met wie en telefoneren is sowieso al niet mijn hobby.

Hij is ongerust over wat ik “uitspook”, omdat hij er geen zicht op heeft, en om die reden wilde hij bijvoorbeeld ook op zaterdag een paar uurtjes naar huis, omdat het dan weekend is.

Ik kan praten als Brugman, hem geruststellen wat ik wil, maar het helpt niet, hij blijft argwanend.

Ik vraag hem of hij er moeite mee heeft dat ik goed overweg kan met andere bewoners of medewerkers, maar nee, dat is het gelukkig niet, het is puur de thuissituatie waar hij geen zicht op heeft en dus geen “controle”.

Hij belt mij ook vaak, de hele dag door, alsof dat helpt, maar vertrouwen is er of het is er niet, en in een andere vorm heb ik hier in het verleden ook mee te maken gehad, waardoor ik hem op een gegeven moment voor de keuze moest stellen om mij te vertrouwen, als hij met mij verder wilde, en dat is toen opgelost.

De situatie nu is moeilijker en dat besef ik ook, heb ook alle begrip voor zijn kwetsbaarheid hierin, maar minder voor zijn niet aflatende argwaan en het feit dat hij zich niet gerust laat stellen.

Ondertussen gaat het leven gewoon door, en hij heeft de tweede vaccinatie gehad.

Dinsdag heeft hij weer “zwemmen” en hij mag “lopen” zonder dat hij dat heeft hoeven vragen, dus dat is fijn, en het ging ook goed.

Op maandag ervoor had hij deze keer geen fysiotherapie, misschien juist met het oog op de belastbaarheid van zijn benen voor het “zwemmen”, maar dat weet ik niet. Even in de gaten houden of dat zo blijft.

Aan zijn bed is nu een “touwladder” bevestigd, om zich aan omhoog te trekken, en ook dat is weer een nieuwe (positieve) ontwikkeling.

Bij de natuuractiviteit op dinsdag, hoor ik van een bewoner over een andere natuuractiviteit op de donderdag, waarvan ik het bestaan niet kende.

Ik heb altijd mijn oren en ogen open, dus denk onmiddellijk verder, en of dit niet ook iets is voor hem?

Na afloop van de natuuractiviteit hebben we een gesprek met de begeleider en een collega van hem, waar ter plekke “gewoon” even tijd voor genomen wordt, en ik vertel over de teleurstellende ervaringen rond de dagactiviteiten en dat hij in de verkeerde “hokjes” belandde of in geen enkel hokje, omdat de juiste snaren niet werden geraakt.

Deze mensen voelen hem aan, en dat is belangrijk, want één verkeerd woord en hij is “weg”.

Uitkomst van het gesprek is dat hij mag komen kijken op de werkplaats en dat hij om de week mag komen “boksen”, als hij geen zwemmen heeft.

Kijk, dat is het echte “werk”, waar hij wel oren naar heeft.

Donderdagmiddag belt hij mij op…hij heeft bezoek gehad.

“Oh, van wie dan”, vraag ik. “Van de heilige”, zegt hij.

De heilige? De radertjes in mijn hoofd gaan draaien en daar rolt de geestelijk verzorger uit, wat ook klopt.

De ongeneeslijk zieke medebewoner is niet meer..

Fijn, dat de anderen gelijk goed opgevangen worden.

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X