skip to Main Content
Afhankelijk Van Mantelzorg: Ik Ga Alles Opschrijven

Afhankelijk van mantelzorg: Ik ga alles opschrijven

Ga je echt alles schrijven? Mijn partner vond het idee van een blog over onze mantelzorgrelatie eerst heel mooi. Nu hij er wat langer over nadenkt, weet hij niet of het nou wel zo leuk is om allerlei intieme details over mij en ons op het internet te zien. Want, eerlijk is eerlijk, mantelzorg tussen partners gaat meestal niet over gezellig met een rolstoel naar buiten gaan zoals in de reclame van VGZ. Die mantelzorg gaat veel vaker over opruimen en schoonmaken van andermans viezigheid en tussendoor ook nog proberen elkaar als volwassen partners met een seksuele relatie blijven behandelen. Niet voor niks zijn er aan revalidatieklinieken ook seksuologen verbonden. En waar het makkelijk is om met je omgeving te praten over aanpassingen in huis, zorgkosten of de eindeloze bureaucratie rondom medische voorzieningen, daar is het eigenlijk vrijwel onmogelijk om dit soort onderwerpen uit de taboesfeer te halen. Alleen bij je lotgenoten kan je als patiënt nog laagdrempelig terecht, voor mantelzorgers is dat veel lastiger.
Afgelopen Oud en Nieuw hadden wij een rotmoment. Op bezoek en met zijn allen kijken naar Bert Visscher. Lachen met die man. Een ontspannen avond, totdat hij op pijnlijke en in mijn beleving ook vernederende wijze seks op een plastic matje beschrijft met een vriendin. Iets dat wij maar al te goed kennen vanwege mijn beperkingen. Het lachen gaat door, ik doe maar mee om er verder geen drama van te maken, maar voel tegelijk de spanning bij mijn partner. Dat snap ik wel. Voor mij is het gewoon, ik leef er al mijn hele leven mee en pesterijen en onbegrip zijn altijd meer regel dan uitzondering geweest. Maar ik kan me zo goed voorstellen dat wanneer het gaat om iets van iemand die je lief hebt, dat het gaat om iets waarover je nog niet de dikke huid hebt kunnen opbouwen die volwassenen met een levenslange handicap wel hebben, dat het dan echt pijn doet. En dat doet mij weer pijn, want ik hou van hem en wil hem beschermen tegen de ervaringen die ik zelf liever ook niet had willen hebben. “Lieverd”, zeg ik als we later op de avond weer samen zijn. “Lieverd, die Bert Visscher snapt er niks van. Iemand die zo lelijk praat over een partner, verzonnen of niet, dat maakt mij eigenlijk niet uit, zo’n man weet gewoon niet hoe het is om echt van iemand te houden. Wij weten dat gelukkig wel.” Het lijkt te helpen.
En ja dus, ik ga echt over alles schrijven. Want de liefde van een mantelzorger verdient het om beschreven te worden en we dat willen we niet tegenhouden uit angst voor leedvermaak.

Karin van Tuijn

Karin van Tuijn

Karin van Tuijn (1969) is geboren met spina bifida en heeft twintig jaar full time gewerkt, onder andere als officier van justitie. Haar gezondheidsproblemen zijn inmiddels zo toegenomen dat ze arbeidsongeschikt is geworden en ook afhankelijk is van de mantelzorg van haar levenspartner. In de tijd die haar gezondheid toelaat om nog wat te doen blogt ze en probeert ze mensen in een vergelijkbare moeilijke situatie te coachen. De blogs op Mantelzorgelijk gaan over haar ervaringen als zorghebbende en de impact die dit op haar relatie heeft.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X