skip to Main Content
Afgelopen Week..

Afgelopen week..

Niet alleen mijn wederhelft woont in een zorginstelling, maar ook mijn moeder.
Afgelopen zondag ging ik haar bezoeken.
Ook hier natuurlijk op beperkte wijze, niet vanachter plexiglas, maar vanachter een grote bloembak in de bezoektuin.
Ik was benieuwd, of ik dit anders zou ervaren dan het bezoek aan mijn echtgenoot achter het plexiglas.
Ten eerste was het natuurlijk open, en dat is al anders, maar de afstand blijft.
Zelf vond ik dit “beter”, maar het maakte haar juist verdrietiger, zo leek het..
Later vertelde ik mijn echtgenoot erover via de telefoon, die ook met haar meeleeft, en andersom.

Het is toch vooral die 1,5 meter, denk ik, en het gebrek aan (knuffel)contact.

Het knappe van hem vind ik dat hij juist als het moeilijk is, hij vaak zijn humor de ruimte kan geven.
Zo adviseerde hij mij voor een volgende keer achter het plexiglas een zaag mee te nemen, zodat we een gat in het plexiglas konden zagen, en tegen zijn zoon zei hij een steen mee te nemen.
Ja, we kunnen er dan even om lachen, maar het is tegelijkertijd ook triest; dubbel gevoel.

Wat ons betreft is het plexiglas niet voor herhaling vatbaar, dan maar behelpen met de telefoon.

Vanmiddag zei hij dat zijn zoon en zijn moeder zouden komen, achter het plexiglas; eerst had hij dat afgewezen, wetende wat het met hem zou doen, maar vervolgens vond hij het rot voor moeder en zoon en had hij toch toegestemd.

Vanavond tijdens het telefoongesprek zei hij dat ze niet geweest waren…vermoedelijk heeft hij dag/datum niet goed kunnen onthouden.

1 April, en dat was geen grap, had hij een epileptische aanval gehad, waarna toch blijkt dat zijn korte termijngeheugen weer minder is.

Soms hebben we in de ochtend even contact met elkaar gehad via de telefoon, en weet hij dat een paar uur later niet meer, en denkt dan dat we elkaar die dag voor het eerst spreken.

Als hij merkt dat hij zich daarin vergist, reageert hij aangeslagen, waarop ik hem geruststel dat we allebei weten dat zijn koppie het soms laat afweten, en dan is het weer “goed”.

Ik ben al blij dat het telefoneren nu meestal op rolletjes loopt, want dat ging in het begin vaak mis; dan stond zijn telefoon per ongeluk uit, of was de batterij leeg, en kon ik hem niet bereiken.

Verschrikkelijk vond ik dat!

Ik probeer hem zelf te laten bellen, op een moment dat het het beste uitkomt, omdat ik anders net bel tijdens een zorgmoment of tijdens het eten, bijvoorbeeld, en dat lukt aardig.

Een tijd afspreken, lukt niet.

Als ik te lang niks hoor, dan probeer ik hem zelf te bellen.

Zoals ik worstel met het vele alleen zijn, zo heeft hij nu soms confrontaties met medebewoners.

Het valt allemaal niet mee.

Gelukkig voor hem gaat de fysiotherapie langzamerhand weer starten en hij is daarvoor al beoordeeld in zijn huidige gezondheidssituatie, als zijnde “topfit”, dus hij kan aan de bak, en dat doet hij graag.

Vanavond vertelde hij dat hij morgen (donderdag) om 12.00u zijn zoon en zijn moeder zal zien, vanachter het plexiglas.

Ik vroeg hem wat hem moeilijker leek: zijn zoon en zijn moeder vanachter “glas” zien, of mij.

Als zijnde elkaars wederhelft, vermoeden we allebei dat zoon en moeder wat minder emotioneel beladen zal zijn; ik ben benieuwd…

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X