Afdeling opnieuw een week in quarantaine en gedoe rond het eten.

Er is voor vanmiddag regen voorspeld, dus dan ga ik maar in de ochtend wandelen.

Als ik een hele dag “niks” heb, niks bijzonders in ieder geval, dan wandel ik het liefst in de middag, omdat het dan mijn dag breekt.

Tegen de tijd dat ik bijna thuis ben, gaat mijn telefoon: afdeling van mijn eega meldt dat er een besmette bewoner is, en dat de afdeling voor een week dichtgaat.

Ik zucht en verberg mijn irritatie niet. Wat zijn we met al die vaccinaties nou opgeschoten als zo’n afdeling dan in zijn geheel weer voor een week dichtgaat?

Ik had net ervoor mijn eega aan de telefoon gehad, die verheugd meedeelde “morgen” te gaan zwemmen met fysio, omdat er dusdanige verbeteringen in zijn lichamelijk functioneren zijn, dat er een nieuwe aanpak moet komen, maar deze afspraak kan hij nu op zijn buik schrijven; weer uitstel.

Hetzelfde geldt trouwens voor de botox injecties, die schijnen ook uitgesteld te worden, en wel tot ergens in Maart.

Joost mag weten waarom.

Er was ook weer geharrewar geweest rond de nasimaaltijd die hij van zijn zoon had meegekregen, want hij zei dat er nog over was, en de huiskamerdienst zegt van niet.

Ter compensatie hebben ze pannenkoeken voor hem, maar hij had gezegd dat ze die in hun …. konden steken.

En zo is er rond het thema “eten” altijd wel iets niet naar zijn zin.

Na de natuuractiviteit wordt de kwestie opgehelderd door een verpleegkundige en de dienstdoende medewerker van de huiskamer: er was inderdaad geen nasi meer over geweest, alleen een beetje satésaus en de medewerker van de huiskamer had geprobeerd dat goed aan hem uit te leggen, maar dat mislukte omdat hij niet voor de uitleg openstond.

De verpleegkundige past een andere tactiek toe: geeft hem de ruimte om verontwaardigd te zijn als mijn eega vindt dat dat gerechtvaardigd is, geeft toe dat er van hun kant ook niet altijd even duidelijk wordt gecommuniceerd, en dan is het “brandje” snel geblust.

Ik weet ongeveer hoe zijn brein werkt: hij had blijkbaar de ervaring van de week ervoor erbij gehaald, toen er wél nasi was, al zeiden ze eerst van niet, dus nu geloofde hij ze “gewoon” niet..

Deze week gaan ze met een aantal liefhebbers naar het centrum voor een broodje haring, en dat is dan wel weer een leuke “compensatie”.

Op zijn verzoek had ik oude kaas meegenomen van zijn favoriete merk voor op zijn brood, omdat hij dat op de afdeling niet kan krijgen, zegt hij, maar daar zit hij zelf verkeerd mee, zo blijkt, want ze hebben hetzelfde merk en dat kan hij ook gewoon krijgen, maar dan vindt hij het niet lekker, of hij wil opeens wat anders op zijn brood.

De dag erna heeft hij het via de telefoon weer over de nasi die weg is, en ook over Bossche bollen die hij zou hebben gehad en die ook weg zijn.

Dat laatste is nieuw voor mij, maar omdat ik toch naar de supermarkt moet, beloof ik hem te kijken of ze Bossche bollen hebben liggen, en zo ja, dan neem ik ze voor hem mee.

Dat is dan gelijk leuk voor mijn verjaardag alvast.

Ik kan inderdaad twee Bossche bollen “scoren” en hij mag ze van mij allebei hebben: eentje voor “nu” en eentje bewaren voor “morgen”.

Ik maak de huiskamerdienst hierop attent en het wordt opgeschreven, zodat er geen verwarring over kan ontstaan.

In het begin van het jaar, dus ruimschoots op tijd, heb ik hem in het winkeltje een kaart laten uitzoeken voor mijn verjaardag, zodat hij alle tijd zou hebben om die te schrijven.

Een kaart voor mijn verjaardag vindt hij ook belangrijk, en het is het minste wat hij kan doen.

In de dagen erop volgend maak ik hem er nog twee keer op attent dat die kaart er ligt, en hij reageert er eigenlijk niet op, dus ik ben benieuwd of hij hem voor mijn verjaardag geschreven zal hebben, maar inderdaad, op de bewuste dag ligt er toch een beschreven kaart voor mij, gelukkig.

Hij is alleen niet tevreden over het resultaat, omdat hij niet recht kan schrijven.

Ik stel hem gerust dat het feit dát hij geschreven heeft, belangrijker is dan hóe het geschreven is, en dan is het “goed”.

Dit blog afrondend, kijk ik naar buiten en op de klok: het is nog droog en de middag is halverwege.

Toen ik terugkwam van mijn wandeling en de weer app raadpleegde, zag ik al dat de regenkans verschoven was naar het eind van de middag, en nu zelfs naar eind van de avond..

Tsja, soms komt een weersvoorspelling uit, soms niet..

Als ik nog een keer goed naar buiten kijk, zie ik dat het nu tóch regent, en dat doet me deugd.

Niet dat ik blij ben met de regen, maar wel dat ik goed gegokt heb met wanneer te gaan wandelen.

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top