Het zijn niet de grote momenten….

Het zijn niet de grote momenten, zoals de diagnose of het gesprek waarin alles verandert.

Het zijn de kleine dingen.

Ik stond in de keuken en maakte koffie. Twee kopjes, zoals altijd. Maar ik ging niet zitten. Eerst even kijken. Even checken. Even luisteren.

Toen nog iets. En nog iets.

Een uur later stond die koffie er nog. Koud.

En ik dacht alleen maar: dit is dus hoe het nu gaat.

Je kijkt altijd. Je luistert altijd. Ook ’s nachts.

Dat staat nergens op papier. Maar het is er wel.

En soms is er een moment. Een hand die je even vastpakt. Een blik die nog helder is.

Heel klein. Maar genoeg.

Niemand ziet dit.

Maar hier zit mantelzorg.

Niet in het grote. In alles ertussen.