Poep, letterlijk poep overal

Ik had al verteld dat mijn buurvrouw weer thuis was en in haar eerste nacht gevallen was (zie weer thuis) en dat het daarmee nog niet klaar was voor haar.

Vrijdag was E erg verdrietig en terneergeslagen. Ze had zich immers zó verheugd op het weer thuis zijn in haar eigen huis en wat valt dat nu tegen. Eten wil ze niet of nauwelijks maar het lukt me tóch om haar aan het eten te krijgen. Alleen maar dingen die zij lekker vindt (mijn extra gevulde groentesoep bijvoorbeeld en dingen als pizza, kroket en haring)
De Thuiszorg heeft haar vroeg naar bed gebracht, morgen een nieuwe dag.

Poep

Zaterdagochtend kom ik binnen met de Thuiszorg en ik ruik het al bij binnenkomst, een penetrante lucht. Ze heeft zichzelf ‘s nachts bevuild en ik laat de wasmachine overuren draaien. Het gaat van kwaad tot erger en gedurende de dag haal ik haar regelmatig uit de viezigheid. Voor mezelf besef ik dat ik over heel veel eigen grenzen heen ga. Ik wil helemaal niet de poep van haar benen en billen wassen!! Maar ja, als ik het niet doe, wie doet het dan??
Ze is zelf naar de wc geweest, haar broeken uit gedaan omdat ze vies waren en ze is zó op haar stoel gaan zitten. Ze dacht dat ze alles schoon had, wat niet het geval was …. ach ja, handschoenen aan en poetsen maar!

Zondag gaat het al niet veel beter en loopt het inmiddels dun langs haar benen. Incontinentiebroekjes moeten voor enige opvang zorgen maar ook die zijn hier niet tegen bestand! Haar bed zit ook onder. De lúcht vliegt me aan, zó intens gemeen stinkend, maar ik ga door en blijf haar verzorgen. Gelukkig komt er een vriendin langs en die helpt me op het moment dat het mij aanvliegt. Huilend bel ik de Thuiszorg of ze willen komen helpen (ik heb E inmiddels al 6x letterlijk uit de poep gehaald) én ik bel de huisarts.

Verslagen

De huisarts komt langs en vertelt mij doodleuk dat hij níets voor haar kan doen! Buikgriep? Uitdroging? Eigenlijk 24u zorg nodig? “nee sorry, ze is niet slecht genoeg en griep willen ze liever niet hebben in het ziekenhuis”
Dit is het moment dat ik mij verslagen én gefrustreerd voel. Dit kán toch niet? Het feit dat ik haar verzorgd heb en níet in haar eigen uitwerpselen heb laten zitten maken dat ze niet slecht genoeg is. Waardigheid telt niet? De verzorgende trekt het niet meer, telt ook niet! Hier word ik zó ontzettend boos om dat ik nog ergens een verborgen bron van energie aan kan boren.

Ik haal diep adem en besluit om verder de Thuiszorg te bellen om E te verschonen. De verpleegkundige die ‘s middags komt raadt mij aan om Loropamide te halen om zo de diarree te stoppen. Dat ik hier niet eerder aan gedacht heb … ik heb het verdorie zelf op voorraad staan!! Gelukkig werkt dit snel en loopt ze niet meer leeg.
De avondverpleegkundige zorgt dat E vroeg in bed ligt zodat ze kan slapen en ik even adem kan halen.

Schuldgevoel en gesloopt

Zelf stap ik gesloopt mijn eigen huis binnen en ga eerst onder de douche staan, voor mijn gevoel zit de lucht in al mijn poriën. Mijn zoon heeft een heerlijke beker koffie voor mij gemaakt en kruipt naast mij op de bank. Samen kijken we naar de grote bos tulpen die ik van hem gekregen heb omdat ik zo zorg. Ik voel me schuldig naar hem toe, hij komt chronisch aandacht tekort deze dagen …

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top