Anita En Butler Mantelzorg4voeter Ua

Zen aan de waterkant #mantelzorg4voeters

Na de grote schrik en zorgen met Butler zijn we gelukkig nu in rustiger vaarwater.
De pijnstilling is gestopt en door alle dagelijkse zaken gedoseerd te doen kijken
we hoe hij zich hier onder houdt.
De lange wandelingen zijn ingekort en het ‘zware werk’ geminimaliseerd. Gelukkig is het zomer en is de kleding luchtig wat veel scheelt in de dagelijkse ondersteuning van Butler met het aan en uitkleden. Ook geen gesjor van laarzen maar gewoon gympen of slippers. Zo kijken we nauwkeurig hoe we Butler wat kunnen ontlasten, en ik moet zeggen dat het best aardig gaat allemaal. Butler doet ook weer boodschappen en heeft het winkelend publiek alweer vermaakt met het pakken van een groot pak melk onderuit een schap!

Langzamerhand bouw ik alles weer op en zie precies wanneer voor Butler de grens is bereikt.
Toen we onverwacht Spetter tegenkwamen, zijn grote Labradoodle vriend was Butler echter niet meer te houden! Dolgelukkig om zijn maatje weer te zien rende hij op hem af, uitgelaten en vrolijk! Precies wat je van je hond wilt zien natuurlijk. Vrijheid, blijheid, spelen en ravotten. HOND ZIJN!
Ik laat hem even lekker zijn gang gaan en zie dat hij zelf gas terug neemt. Een signaal wat ik niet negeer. Ik roep hem bij me en hij stapt op mijn voetenplaatje zodat ik zijn riem weer om kan doen. De schat, geen enkel probleem voor hem, hij komt gewoon. Ik zou misschien gewoon niet gekomen zijn als ik hond was. Het was misschien kort maar super leuk om zijn maatje weer te zien en even met hem te rennen.

Ter compensatie van de twee lange wandelingen op de dag zoeken we nu leuke plekjes waar we een poosje samen gaan vertoeven. We settelen ons langs een watertje in de schaduw en Butler kuiert wat rond. Als hij uitgesnuffeld is en alle lekkere luchtjes uitgebreid heeft bestudeerd, is hij voldaan, en gaat naast me zitten. Leunend tegen mijn rolstoel neemt hij alles op wat er om ons heen gebeurt. Indrukwekkend om te zien hoe Butler zo lang stil kan zitten en intensief kan luisteren en ondertussen alles in zich opneemt. Thuis in de tuin doet hij dat ook maar dan heeft hij nog een beest in de mond in de vorm van een knuffel!
We keuvelen wat en het is zo relaxed. Ik laat mijn zonnebril vallen en Butler reageert direct door op te staan en de bril op te rapen. Hij geeft hem zo lief aan, de echte Butler manier, ik word er blij van. Er komt een vriendin aan samen met haar hond, een robuuste witte herder. Het is een meisje daar houdt Butler van. Ze vraagt of ze stoort. Ik zeg haar dat Butler en ik ons dagelijkse zen moment hebben, en hier al een tijdje zitten. Maar ik zeg ook dat zij niet stoort en wij het gezellig vinden als ze bij ons komt zitten.
Zij vraagt direct hoe het gaat met Butler, net als zovelen dat al deden. Zo lief, zoveel medeleven, en zoveel tips, en adviezen over wat ik het beste zou kunnen doen. Helemaal te gek natuurlijk, dat iedereen zo met ons meeleeft! Daar zijn we dankbaar voor, zeker.
Het beste is nog even kijken wat de dierenarts vindt wat er moet gebeuren, voor nu gaat het best goed met mijn grote vriend.

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X