Spreidstand #PSP

Marlies VerdoodtIn de zomer van 2011 begon het, een verhaal zonder eind. Ik hoorde het haar zeggen tijdens het laatste zonnige feest dat ze gaf, in de tuin aan haar bruine beek: “Het gaat niet goed met me.” Haar vallen was al volop aan de gang. Steeds moeizamer stond ze weer op. Vandaag lijdt ze haar leven vooral zittend. Mijn moeder, 75 nu. Drie letters verlamden haar lijf en leven: PSP. Progressieve Supranucleaire Paralyse. We hadden er nog nooit van gehoord en ook de dokters leken niet vertrouwd met deze zeldzame hersenziekte (parkinsonisme). Wat duidelijk was: medicatie zou niet baten. Wat zeker was: mijn moeder begon aan een aftakeling die jaren kon duren. Ze viel – steeds vaker – achterover tijdens kleine dagelijkse handelingen. Een looprekje volstond al snel niet meer en werd vervangen door een rolstoel. Haar blik werd star, haar spreken vertraagde. Tot ze nu – vijf jaar later – niets meer zegt maar volgens ons nog veel begrijpt. Slikken wordt moeilijker. Soms glimlacht ze nog.
Ook mijn vader beeft zich al jaren steeds moeizamer een weg door zijn leven met Parkinson. Van de schijnwerpers naar de schaduw. Aanvaarden is een proces van lange adem.

We hebben een hele weg afgelegd in de zorg.
Van beperkte huishoudhulp over iemand die drie nachten per week insliep tot een inwonende Bulgaarse mevrouw.
Van wekelijks boodschappen doen tot het draaiende houden van een extra huishouden.
Van een paar keer per dag over en weer rijden om mijn moeder naar het toilet te brengen tot een tillift in huis halen om haar in en uit bed te helpen.
Van dag en nacht angst dat er iets zou gebeuren tot een beetje gemoedsrust toen ze vorige zomer in een verzorgingstehuis terecht konden. De grens van zorgen was bereikt. Maar toen kwam het schuldgevoel…

Aan de andere kant van het leven: mijn eigen kinderen. Een kleine dochter van 6 en een grote dochter van 10. Ontroerend om te zien hoe zorgzaam ze in hun kleine leven staan. En toch: de afstand met oma en opa wordt steeds groter. Dat doet pijn. Maar tegelijk doen ze zoveel goeds. Ze ontwapenen. Ze doen me kijken met hun ogen. Ze zeggen wat ik zwijg en wat ik voel. Zij geven mij zin.

Een spreidstand is het. Tussen zorgen voor ouders en zorgen voor kinderen. Onevenwicht, het midden kwijt, nooit genoeg aan de ene kant, altijd te weinig aan de andere kant. En ikzelf daar ergens tussenin.

In al die jaren verloor ik een deel van mezelf in zorgen voor mijn ouders. Ons leven stond (en staat) in het teken van het hunne. Het schrijven stokte. De tijd ontbrak. De energie. De zin. En toch is het niet te houden. Het verdriet, het afscheid, de ontroering banen zich een weg in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn woorden. Onlangs begon ik een blog: zinnenstebuiten. Daar wil ik meer delen dan verdriet. Ik wil er een plekje van maken voor zin-zoekers, voor wie even wil stilstaan bij het leven. Doodgewoon. Wat fijn dat ik deze verhalen vanaf vandaag ook kan delen via Mantelzorgelijk.

Marlies is mama van twee heerlijke dochters, dochter van zieke ouders en vrouw van een man die haar geduldig verdraagt en vér draagt. Ze zoekt naar woorden die zin geven aan haar leven.

Marlies

Marlies is mama van twee heerlijke dochters, dochter van zieke ouders en vrouw van een man die haar geduldig verdraagt en vér draagt. Ze zoekt naar woorden die zin geven aan haar leven.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X