Pizza of frietjes #autisme #beerswereld

Bij mijn aardige trauma-arts was het opnieuw gezellig. Eerst met beide enkels aan elkaar verbonden met plakband door de CT scan en vervolgens bijkletsen aan het artsen bureautje. Ik deed of ik precies wist wat ik zag maar liet het verder maar aan de arts over.

Gewend om slecht nieuws te krijgen, groef ik mezelf een beetje in. Ik keek dus wel even op toen ik hoorde dat hij de grootste schroeven er uit wil halen van rechts en links ook gelijk mee kan nemen.

Het wordt een dagbehandeling ging hij verder en hij verwacht dat ik lopend het ziekenhuis kan verlaten.

Met een enorme glimlach verliet ik het ziekenhuis nog niet echt gelovend dat het straks gewoon echt beter kan gaan.

Stress voorkomen

Ik moest wel even gas geven om Beer optijd op te pikken van zijn dagopvang waar hij een paar dagen per week in de vakanties heen kan.

Beer vindt het gelukkig erg fijn daar. Hij rent naar binnen en is de hele dag vrolijk in de tuin aan het spelen of bij de computer aan het scheuren. Maar owee als ik te laat kom en hij ziet dat de begeleiders aan het avondeten voor de bewoners beginnen. Hij raakt dan in paniek en weet niet of hij moet blijven logeren of dat hij alsnog naar huis kan.

Ik heb afgesproken dat ze een timer zetten als hij in paniek raakt, zodat de tijd een beetje kan blijven overzien.

Verder haal ik hem gewoon maar altijd iets vroeger op om stress te voorkomen.

Gelukkig was ik maar 5 minuten te laat en Beer zat al in de auto voor ik er erg in had.

Thuis gooide ik een pizza in de oven omdat ik simpelweg te moe was om te koken. Wat dat betreft heeft Beer wel weer geluk door het vaker eten van pizza of frietjes. Omdat boodschappen doen topsport is voor mij. Komt wel goed denk ik dan.

Blauw en geel

Na het eten nog even een ijsje halen, de hond uitlaten en langs de weilanden rijden.

Zijn zusje was aan het logeren dus kan ik die simple dingen ondernemen met Beer zonder dat ik op de achterbank hoor dat het behoorlijk saai is.

“Kijk Beer, naar de lucht! De lucht is..?” “Blauw en geel!” zei hij.

Dat ik ook nog vele lammetjes heb aangewezen liet hem koud.

“Nu gaan we lekker weer naar huis!” zei hij na zijn hele schema voor de komende week te hebben doorgenomen.

 

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X