Logo Maat Contact

Kijk naar de ander, vul niet zelf in voor de ander.

Het valt me steeds vaker op dat in de zorg veel ingevuld wordt door het personeel. Allemaal lieve mensen met goedbedoelde acties, en typisch voor zorgverleners. Is dat wel waar de ander op zit te wachten? Zijn de gedachten van gezonde mensen wel hetzelfde als van mensen die een ziekte of een aandoening hebben? Ik denk van niet.

In het verpleeghuis komen vaak kinderen, want dat vinden de mensen leuk. Of het altijd leuk is? Nee, voor sommige mensen in het veel te druk als er kinderen rondrennen, soms zelf luidruchtig zijn of overal aankomen… Het is een verschil of je de kinderen begeleidt en vertelt waar ze zijn. De kinderen en de mensen in het verpleeghuis kunnen ook heel goed met elkaar in gesprek zijn of samen zingen bijvoorbeeld. Alleen zeggen dat mensen kinderen leuk vinden is te kort door de bocht. Ongeleide kinderen die buiten aan het voetballen zijn op het grasveld van het verpleeghuis zijn ook een voorbeeld van wat niet werkt. Levendig is het wel, overzichtelijk niet. Verdwaalde ballen die tegen de ramen komen geven heel veel schrikreacties. Ik heb ook ervaren dat een man boos in zijn elektrische rolstoel hier achteraan ging toen het personeel niet doorhad hoe veel inpakt dit had.

Een ander voorbeeld is het gezamenlijk eten. Niet meer in de huiskamer, wat al een groep op zich is, maar in een grote ruimte alsof je in een restaurant zit … Want, zo sprak een van mijn leidinggevenden ooit, “Uit eten gaan is toch leuk, ik vind dat leuk!”. Tja … ik ook, maar niet elke dag gaf ik nog terug. Voor veel mensen is het misschien uiteindelijk wel leuk geworden maar voor sommige mensen zeker niet. Als de verplaatsing naar het restaurant, hopelijk op een vast plekje terecht komen en eten in de grote groep (mogelijk is daar ook hulp bij nodig) te veel prikkels geeft levert dat minder op dat gewenst en gedacht is. Dat zoeken naar vaste plekjes is belangrijk voor de rust en de veiligheid. Hoe lastig is dat als er een nieuwe bewoner bij komt en ergens gaat zitten in het restaurant. Mensen worden berispt als ze zeggen dat daar iemand anders altijd zit. Deze situaties zijn voor mij altijd tenenkrommend geweest, voor alle partijen. Immers; voor niemand is dit een wenselijke en veilige situatie.

Dus: niet denken vanuit jezelf maar kijken naar de ander. En mogelijk zelfs vooraf inschatten wat wel en niet kan door in gesprek te gaan met de mensen… te weten hoe mensen zich voelen.

Nog steeds denk ik dat het goedbedoelde acties zijn. Ze kosten echter (te?) veel tijd en energie van het personeel terwijl ze niet opleveren wat gewenst of gedacht is.

Ook de zorg thuis veranderde.
De omslag in de zorg is zo’n twee jaar geleden begonnen. Dicht bij huis moesten mensen eerst kijken of ze het met of in hun eigen omgeving konden oplossen. Dat gaf veel weerstand, en logisch denk ik, want tot die tijd werd vrijwel alles geregeld. Als je iets niet meer kon gaf je dat aan en kwam daar een oplossing voor. Voor de meeste mensen gold dat zij dit pas laat in een proces aangaven en daardoor al op hun tandvlees liepen. Ook ik vond dat in eerste instantie geen goede verandering.

Als ik nu kijk, kijk ik daar toch wat anders naar. Het is mogelijk om de omgeving in te schakelen als je hulp nodig hebt. Niet grote vragen, maar juist die kleine dingen die het net even wat aangenamer maken. Dus niet als je op je tandvlees loopt, maar als je kunt inschatten waar je wat “rust” kunt krijgen. Als de buurvrouw toch naar de supermarkt gaat wil ze ook wel wat voor jou meenemen. Mijn buurvrouw doet dat in ieder geval graag en vraagt me dat ook wel. Het is dan aan de zorgvrager of mantelzorger om dit tijdig te bedenken én te durven vragen. Tijdig en niet als het al te laat is en je op je tandvlees loopt.

Is het zo simpel om hulp te vragen? Nee, zeker niet want wij zijn van nature gewend om onze zaakjes zelf te regelen en zelf op te lossen. Hulp vragen lijkt dan zwak. Als het dan echt niet anders kan … oké, dan proberen we het eerst voorzichtig.

Kom je als mantelzorger bij iemand: Probeer eens kritisch te kijken naar jezelf. Vul jij in wat de ander zou willen, of kijk je naar de ander? Kun je nog vragen wat de ander wil, doe dat dan. Zelfs als je denkt dat dit niet meer mogelijk is. Door in gesprek te zijn met de ander kom je verder. Bedenk maar eens hoe jij het voor jezelf zou willen.

Samenwerken geeft zo veel meer rust en ontspanning. Het kost misschien meer tijd maar geeft je ook weer tijd om te genieten.
Lida Zegel – van Tiel
2017 Blog speciaal voor Mantelzorgelijk

Met MaatContact helpt Lida zowel mensen met dementie als hun omgeving. *Samen rust krijgen door te begeleiden bij situaties waar veel spanningen worden ervaren. *Kennis delen om ook anderen de handvatten van voor echt in contact zijn te geven. *Of miMakker Blos inzetten voor een ontmoeting van hart tot hart.

Lida Zegel

Met MaatContact helpt Lida zowel mensen met dementie als hun omgeving. *Samen rust krijgen door te begeleiden bij situaties waar veel spanningen worden ervaren. *Kennis delen om ook anderen de handvatten van voor echt in contact zijn te geven. *Of miMakker Blos inzetten voor een ontmoeting van hart tot hart.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X