Janneke Ua Nieuw

Janneke blogt over haar zorgintensieve zoon: ‘Tandarts’

Toen Timon nog klein was ging hij gewoon met ons mee naar de tandarts. Maar hoe ouder hij werd hoe meer weerstand hij liet zien bij elke controle.

Op een gegeven moment kregen we een nieuwe, hele jonge tandarts in de praktijk. Timons weerstand nam toe en mijn stress over het tandartsbezoek nam toe. Ik vroeg de tandarts of ze de zuigslangetje niet wilde gebruiken omdat Timon last had van het geluid, er van ging huilen en nog meer in de weerstand schoot. Ze zei: “maar dan kan ik het niet goed zien”….
Ik besefte dat dit niet ging werken en we gingen op zoek naar een andere tandarts voor Timon. Uiteindelijk kwamen we uit bij Kinderkliniek TandInZicht in de Bilt.

In diezelfde tijd was mijn overspannenheid sluimerend aan het groeien. Ik zag steeds meer gebieden waar Timon in zijn ontwikkeling vast liep. Ook wat betreft de tandartscontrole vroeg ik me af hoe we konden zorgen dat Timon zich liet behandelen. Het gaf enorm veel stress voor mij, ik wilde zo graag dat het zou lukken en voelde me over verantwoordelijk. Dat is geen handige basis voor een kennismakingsafspraak met een nieuwe tandarts …
Op van de zenuwen reed ik met Timon naar de Bilt.

Die eerste afspraak was geen succes voor mij. Ik wilde veel sturen en helpen, maar maakte Timon hier nog onrustiger mee en voor de tandarts was het ook niet handig. We waren meer dan een half uur in de behandelkamer geweest en ik had niet het gevoel dat we iets bereikt hadden.
Wel had ik met de tandarts besproken wat het plan van aanpak zou zijn. Ook zou hij alles met de verzekering regelen. Ik heb hier later nooit meer naar hoeven omkijken.

Nadat ik alles van de eerste afspraak had laten zakken had ik telefonisch contact met de praktijk en maakten we verdere afspraken. De tandarts liet me inzien dat ik de behandeling aan hem mocht overlaten en alleen als rust- en veiligheidspunt voor Timon aanwezig mocht zijn. Dat was niet makkelijk voor mij om te horen, maar heeft daarna wel veel verandering gebracht.

Het voorstel van de tandarts was om in het begin wat vaker een afspraak te plannen en daarvoor een half uur uit te trekken zodat Timon aan de tandarts kon wennen en de tandarts Timon beter kon leren kennen. Ik maakte in overleg met de tandarts een rij van picto tekeningen. Timon gaat in de stoel zitten, de tandarts kijkt in Timons mond met een spiegeltje, de tandarts telt tot tien (om elk kwart van zijn gebit te bekijken), dat doet hij vier keer, klaar! Zo kon Timon stapsgewijs zien wat de tandarts zou gaan doen. “Geen stofzuiger,” zei Timon. “Geen stofzuiger,” zei ik.
Op een heel rustige manier is de tandarts toen met Timon aan het werk gegaan. Stap voor stap heeft hij hem laten wennen aan de controle en alle stappen die daar bij horen. Later mocht de tandarts ook meer doen, zoals oefenen met poetsen met een elektrische borstel en foto’s maken van zijn gebit!

En nu? Nu gaat Timon er huppelend heen! De tandarts mag zelfs een beetje tandsteen verwijderen! Knap hoor van Timon en fijn hoor zo’n tandarts die het snapt!

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X