Gewoon Doen #mamainhuis #mantelzorg

Gewoon doen #mamainhuis #mantelzorg

Het is half tien in de avond. Na een heftige dag in het ziekenhuis zitten we in de woonkamer. Mijn dochtertje van zeven vertelt honderduit. Over de val, de sirenes, haar nieuwe teddybeer – gekregen van de ambulancebroeders. Mijn moeder zit nu in een rolstoel. Haar rechtervoet en onderbeen in een flinke gips. De schrik en vermoeidheid staan in haar gezicht te lezen.

Mijn man gooit een paar pizza’s in de oven en luistert naar onze verhalen. Hoe het gebeurde, vertelt mijn dochter. “Ik legde bij het meertje de handdoeken klaar. En toen rolde Omi dus gewoon van de helling!” Hoe pijn het deed, vertelt mijn moeder. “Mijn hele enkel stond 45 graden gedraaid. Ik kon er niet naar kijken…” Hoe dapper ze waren, vertel ik. “Mama heeft zich zo goed gehouden! En Effi was super lief in het ziekenhuis. En geduldig.”

We knabbelen wat pizzapunten weg. Dan breng ik onze dochter naar bed. “Dit was een topdag, mama,” zucht ze, terwijl haar hoofd op het kussen valt. “Ik vond het zo leuk in de ambulance. Ik mocht voorin en er waren wel honderd knopjes. Ik mocht nergens aankomen. Behalve één knopje. En komt Omi nu bij ons wonen?”

Elke dag spelletjes

“Een poosje wel,” antwoord ik. Want hoewel we het allemaal nog niet kunnen overzien, is één ding duidelijk: mijn moeder kan en mag de komende periode geen stap verzetten. Ze heeft bij iedere handeling hulp nodig. En die kan ik haar alleen maar bieden als ze echt ‘onder handbereik’ is.

Ik heb nog nauwelijks tijd gehad om er echt over na te denken. Mijn moeder is nu bij ons in huis. Elke dag. Elke nacht. Hoe gaan we dat doen? Voor Effi is het natuurlijk heel gezellig. Elke dag spelletjes doen met Omi. Elke dag verhalen vertellen. Elke dag lachen en snoepjes delen.

Maar wat vindt mijn man hier van? Het is ook zijn huis, zijn leven, zijn tijd. En hoe staat mijn moeder er zelf in? Zij is zo gesteld op haar zelfstandigheid, haar eigen huis en haar eigen routines. En dan roep ik, zonder overleg eigenlijk: “Je komt bij ons!” Kan ik dit wel beslissen?

Onwennig

Vanmiddag in het ziekenhuis leek het zo logisch. Natuurlijk komt mijn moeder bij ons in huis. En natuurlijk gaan we dit doen voor zo lang het duurt. Maar nu denk ik: dit gaat een grote wissel trekken op ons allemaal. We moeten er maar even goed over nadenken. Overleggen. En kijken hoe we alles gaan inpassen.

Als mijn dochter in bed ligt, ga ik mijn moeder helpen. Eerst maar eens langs haar huis, wat kleding en verzorgingsspullen ophalen. Dan helpen met naar bed gaan. We zijn allemaal moe. Behalve een grote, zware leen-rolstoel hebben we nog geen hulpmiddelen in huis, dus het wordt improviseren. Eerst naar het toilet rollen, opstaan, helpen, terug in de stoel… het gaat hartstikke lastig allemaal. We zijn allebei onwennig. En die voet doet pijn.

Accepteren, Bar

Dan een beetje wassen. Wat een gewaarwording. Mijn moeder en ik kijken elkaar aan. De rollen zijn opeens omgedraaid, en daar kunnen we allebei niets aan veranderen. Mama glimlacht. En ik denk: als je het niet kunt veranderen, kun je het maar beter accepteren, Bar. Ik help haar in bed. Nou ja, een dubbele matras op de bank. Improviseren. “Het komt goed,” zegt mama. “We gaan het gewoon doen.”

Diep in de nacht lig ik in bed. Wat een dag. Hij is ook nog wakker. Mijn man en ik nemen de situatie door. “Het wordt aanpoten,” zegt hij. “En we zullen allemaal moeten inschikken. Maar ik zie ook geen andere weg. Dus we gaan het gewoon doen.” Hey, fluister ik, dat heb ik beneden ook net gehoord! We glimlachen.

“En bedenk,”, mompelt hij nog, “Je kunt je geen betere zieke in huis wensen dan jouw moeder. Wat een stoer wijf is ze.”

Ik ben moe, maar ergens ook opgelucht. We gaan het dus gewoon doen. Gelukkig is het weekend en kunnen we de komende twee dagen helemaal besteden aan het inrichten van de ‘ziekenhoek’ in de woonkamer. Oefenen met samenwonen. En wennen aan de mantelzorg.

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van cultuur, (social) media en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van cultuur, (social) media en zorg.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X