Zorgen Voor Een Ouder Ua

Gerdien vertelt: Gaten #alzheimer

Aan het eind van de ochtend arriveren mijn broer Tibbe en zus Marchien, mijn lief Johan en ik bij ons moeders in de centrale huiskamer.
Ze begroet ons alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat wij daar met ons vieren zijn. Geen spoor van verrassing te bespeuren. Geen vraag over de reden van ons gezamenlijk bezoek.
Zoals er eigenlijk nooit meer vragen worden gesteld.
Dat went.

We vertellen haar mee te nemen voor een lunch ter ere van het nieuwe jaar. Nou, dan heb je aan ons moeders een beste, want lekker eten, daar houdt ze wel van. Ze glundert.

We rijden naar Van der Valk in Assen. Inmiddels zijn we daar in deze samenstelling ‘vaste klant’.
Parkeren voor de deur, makkelijk toegankelijk voor ons moeders en (vanwege ons moeders een must) een minder-validen toilet.

Johan en Marchien parkeren de auto’s. Tibbe, moeders en ik strijken alvast neer aan een grote tafel.
“Zien we Johan ook nog?” vraagt ons moeders. Ze is alweer kwijt dat ze een paar minuten geleden nog naast hem in de auto zat.
We zeggen dat hij zo zal komen.
Even later herhaalt het zich, maar nu vraagt ze zich af of Marchien ook komt mee-eten.
Dat komt helemaal goed, stellen we haar gerust.

Even later zijn we compleet en keuvelen we over van alles en nog wat. Vooral over de sneeuw die ze buiten ziet liggen verwondert ons moeders zich telkens weer.
“Komt Gerdien ook nog?” vraagt ze plots aan Johan.
“Kijk maar es wie er tegen over je zit” antwoordt hij.
Verrast kijkt ze me aan.
En eerlijk gezegd, ik haar.

Dan trekt het bloemetje op tafel haar aandacht.
“Is dat wel echt?”. Een nepbloem was voor haar namelijk altijd een soort doodzonde. Nou, dit is dus een echte nepperd, zeggen we in koor.
Als ze voor de tiende keer vraagt of het wel een echte is, fluisteren zus en ik elkaar lachend toe “Zullen we het maar even uit haar zicht zetten?”.
Op dat moment wordt het eten geserveerd en daarmee is haar aandacht afgeleid.

Moeders smult haar bord leeg.
Wij letten op haar, want voor je het weet ziet ze het glaasje mosterdsaus aan voor een glaasje appelsap.

De gaten die Alzheimer slaat worden merkbaar groter.

gaten

Gerdien Breimer
Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Gerdien Breimer

Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X