Dyezzie Ua

Dankbaar! Een Prachtig Treingesprek! #alzheimer

Vandaag ben ik naar mijn moeder geweest. Ik woon in het Haagsche en zij in het Friesche. Ik heb geen rijbewijs en dus reis ik met de trein. Op 1 dag heen en weer. Nu woont mijn moeder nog iets verder weg dan station Leeuwarden, dus ik heb daarna nog een bus of trein nodig. Al met al is de reis van deur tot deur (compleet inclusief overstappen en wachttijden dus) zo’n vier uur. Om gebruik te maken van de 40% korting in de dal uren vertrek ik dus voor 06:30 uur in de morgen. Door een mooie verbinding is het dat ik in het Haagsche om 06:03 uur de trein instap. Zo ook vanmorgen.

Eigenlijk was ik nog wel moe, maar slapen doe ik nooit in de trein. Ik geniet meestal gewoon van het landschap, mijn muziek en ook de social media. Vanmorgen ook weer. Meestal heb ik wel de stoel voor 1 persoon, maar vandaag niet. Toch was het best wel rustig te noemen en zat ik alleen.

Tot aan Heerenveen. Opeens werd ik aangetikt op mijn schouder. Ik deed mijn oortjes uit en keek naar een vriendelijk, lachend gezicht van een jonge man. Ik kon aan zijn uiterlijk zien dat hij down had. Hij vroeg me, ‘Mevrouw, mag ik naast u zitten?’ Eigenlijk was er genoeg ruimte, maar ik zal gewoon geen nee zeggen, en al helemaal niet tegen zo’n vriendelijk en vrolijk gezicht als dat van hem. Ik knikte, ‘Ja natuurlijk!’ Hij ging zitten en stak gelijk van wal. Hij vond het namelijk gezelliger als hij naast iemand kon reizen en vertelde dat hij Gijs heette en ik zei hem mijn naam. Ik deed mijn muziek uit en ruimde mijn mobiel op. Hij gaf me een hand en zei, ‘Aangenaam kennis te maken!’ ‘Wat gezellig!’, zei ik. Ja dat vond Gijs ook. Ik vroeg waar hij naartoe zou. Hij zou naar zijn broer in Leeuwarden en helpen broodjes maken. Zijn broer had een eigen zaak en daar hielp hij geregeld. Ik vroeg wat voor broodjes hij maakte. Nee, geen tosti’s (Gelukkig, daar heb ik een nare herinnering aan), maar broodjes met allerlei soorten beleg, gewoon kaas, of ham of ander vlees, soms luxere als broodjes gezond of met salades. Ik vroeg of hij dat allemaal uit zijn hoofd deed. Nee hij had er vaak een schrift bij waarin stond hoe het moest. Daarop wilde hij weten waar ik naartoe zou. Ik vertelde dat ik naar mijn moeder zou. Dat vond hij leuk en hij wilde weten wat we gingen doen. Eerlijk vertelde ik dat ik dat nog niet wist, want mijn moeder zat in een zorginstelling omdat ze lijdt aan Alzheimer. Hij wilde weten wat Alzheimer was en ik vertelde dat ze dingen vergeet en dingen niet meer zelf kan doen. Hij wilde weten wat ze niet meer zelf kon doen. Ze kan zichzelf niet goed meer verzorgen, heeft moeite met eten, drinken en praten. Gijs was onder de indruk. Hij vroeg wat ze allemaal vergat en ik legde het uit. Op het moment dat ik had gezegd dat ze mij ook niet altijd meer herkende zei Gijs heel geruststellend, ‘Jou vergeet ze niet hoor, want jij hebt zulke mooie ogen. Daarom wilde ik ook naast je zitten!’ Ik moest lachen, maar voelde ook mijn traanbuizen open klappen. Ik keek even snel naar buiten en Gijs vervolgde, ‘Nee ik wil geen verkering hoor, ik heb een vriendin!’ Daarop wilde hij weten of ik ook verkering had. Ik vertelde hem dat het zo is. Stralend keek hij me aan, ‘Dan hebben we alle twee verkering, maar niet met elkaar!’ We lachten en hij wilde weten waar ik vandaan kwam. Ik vertelde dat ik uit Den Haag kwam, maar dat wist hij even niet. Goed, ik pakte mijn mobiel en zocht op Google naar een kaart van Nederland. Ik liet hem zien waar Den Haag was, waar hij (in Heerenveen) was ingestapt, ik wees Leeuwarden aan en de woonplaats van mama. Nou dat vond Gijs nogal wat, zo ver, maar wel heel lief dat ik dat deed! ‘Je kent Den Haag vast wel van de televisie,’ zei ik, en ik vertelde hem over de regering. Rutte, die kende hij wel, en Wilders, maar de laatste vond hij gemeen. Die hield niet van alle mensen, dat zei hij. Daar had ik minder zin in en dus vertelde ik ook dat de koning er werkte. Kijk, dat vond hij boeiend, dus ik woonde waar de koning werkte, “Spannend!”

We kwamen in Leeuwarden aan en ik moest nog een half uur op mijn bus wachten. Ik zou eerst even koffie scoren. Gijs zou naar voren lopen, want zijn broer kwam er aan. Dat vond hij jammer, hij had ook wel koffie gewild. Ik keek hem aan, ‘Zal ik gewoon voor ons alle twee koffie halen en dan vragen we of je broer nog even wil wachten?’ Ja dat vond hij leuk. Ik haalde twee koffie en samen liepen we naar voren. Daar stond zijn broer al. Hij gaf zijn broer een knuffel en zei dat hij samen met mij nog even de koffie op wilde drinken. Zijn broer vond het prima. Ondertussen vertelde hij zijn broer dat mijn moeder alles vergeet door haar ziekte, dat ik ook verkering heb net als hij, maar dat we niet verkering met elkaar hebben en dat ik woon waar de koning werkt! Zijn broer bewonderde hem. Ik zei, ‘En nu gaat hij met jou mee om broodjes te maken en hij haalt uit een schrift waar alles in staat!’ Beiden moesten lachen. Ik moest weer verder en zou afscheid nemen. Ik gaf de broer van Gijs een hand en zou dat ook bij Gijs doen, maar Gijs gaf me een knuffel. Daarna liep ik weg en ik hoorde hem zeggen, ‘Mooie ogen heeft ze he? Jammer voor je dat ze verkering heeft!’ Mijn dag kon niet meer stuk en nog steeds doen mijn mondhoeken pijn van de glimlach van toen.

Natuurlijk heb ik het mama verteld. Ze moest lachen en wees naar mijn ogen. Volgens mij bedoelde ze dat Gijs gelijk had!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X