Als Mijn Vader2

Als mijn vader vol van emotie is #dementie

Als mijn vader2Het was me het emotionele weekje wel. Papa verjaarde, vervolgens hadden we mama’s geboortedag én haar sterfdag en dan natuurlijk op vrijdagavond de gruwelijke aanslagen in Parijs. Hoeveel kan een mensje met dementie hebben, vroeg ik me deze week meermaals af..

Mijn vader was op woensdag jarig. Met name nachten van te voren zat hij al over zijn verjaardag in. Telkens vroeg hij zich af hoe dat toch allemaal moest met de visite. Het hield hem behoorlijk bezig en ongewild mij dus ook… Dinsdag belde hij me om 05.00 uur op om te vragen of alle boodschappen wel in huis waren. Op zijn verjaardag belde hij me om 04.00 uur om te vertellen dat hij jarig was…hij was enorm verheugd en ik daardoor klaarwakker.

De geboortedag van mijn moeder hield hem meer bezig dan haar sterfdag een dag later. Mijn zussen en ik snappen er niet veel van. Het is voor ons alsof hij haar sterven ontkent. En we schrikken van de ontsteltenis in zijn ogen, als we erover beginnen. Dat doen we dus ook niet meer. Te verdrietig, vinden wij. Wel zei hij op zijn verjaardag, toen de hele bups bij hem op de koffie zat: “ Wat zou mama dit prachtig gevonden hebben, hè? Ze hield zo van dit soort feestjes, met al haar kinderen om haar heen.” Hij zelf genoot ook met volle teugen, een kwartiertje. Daarna kwam de onrust bij hem naar boven en liep hij alleen maar heen en weer naar de voordeur omdat hij dacht dat er aangebeld werd.

Op mama’s verjaardag ben ik bij hem langs geweest en kwam hem daarna ook nog twee keer in het dorp tegen. Hij was behoorlijk verdrietig maar niet om mama. Hij zat er erg over in dat één van mijn broers niets had laten horen op zijn verjaardag. “Snap jij dat nou, Mallijn? Zou hij me echt vergeten zijn?” Geruststellen helpt op die momenten niet meer. Ja even, voor een paar minuten maar dan begint hij weer helemaal van voren af aan. Hij snapt er niets van dat hij vergeten wordt en ik eerlijk gezegd ook niet. Hij is al 81 jaar op 11 november jarig.

Ja en dan zaterdag, mamma’s sterfdag en de dag na de laffe aanslagen in Parijs. Mijn vader heeft de hele nacht aan de televisie gekluisterd gezeten, kijkend naar alles wat er in Parijs gebeurde. Hij was zelfs vergeten dat we altijd samen de grote boodschappen doen. Toen ik hem belde om te zeggen dat ik er aan kwam, had hij er geen oren naar. “Ik ga beslist de deur niet uit, wil er niks van missen. Ze zijn op zoek naar de daders, die nog in leven zijn. Ik ga pas weg, als ze dat tuig hebben opgepakt. Ik blijf binnen en ga nergens heen! Straks breekt er oorlog uit! Weet je wel dat Nostradamus dat voorspelde? Het begint daar!”
Het heeft hem de hele dag enorm bezig gehouden maar op zondag was hij het vergeten. Wel vroeg hij zich af hoe het nou toch met de booschappen voor zijn verjaardag moest…

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X