Als Mijn Vader2

Als mijn vader niet meer weet hoe het heurt #dementie

Als mijn vader2Mijn vader krijgt helaas steeds meer last van decorumverlies. Hij weet dan echt niet meer hoe het heurt. Soms is het verrassend, soms gewoonweg genant, hoe hij uit de hoek kan komen. Het maakt ook geen verschil waar, voor welke gelegenheid en met wie hij is. Alles wat in hem opkomt, gooit hij eruit. Dat veroorzaakt af en toe tenenkrommende momenten.

Afgelopen zaterdag stonden we samen netjes te wachten voor de kassa van de AH. Voor ons staat een wat zwaarlijvige mevrouw met veel moeite een enorme hoeveelheid boodschappen uit te laden. Mijn vader bekijkt het even van een afstandje en begint haar dan ongevraagd te helpen haar boodschappenkar te legen. De mevrouw kijkt argwanend. Mijn vader ziet dat niet en begint vervolgens doodleuk commentaar te geven op alle producten die de mevrouw koopt.

‘Drop? Daar word je niet slanker van, hoor’, roept hij joviaal. De mevrouw kijkt niet blij. Mijn vader ziet het niet en gaat doodgemoedereerd door. ‘Chocoladekoeken ook nog, zie je dat, Mallijn?’ Ik wil het liefst door de grond zakken. Ik probeer hem af te leiden met onze eigen boodschappen maar hij geeft niet thuis. ‘Patat, kroketten… Zou ze zich afvragen waarom ze zo dik is?’ roept hij me vervolgens toe. Ik weet echt niet meer waar ik moet kijken. ‘En kijk, drie bakken roomijs, koopt ze ook.’ Hij houdt de pakken ijs omhoog, zodat iedereen het kan zien. Gelukkig is de caissière snel en rekent de mevrouw af. Ze kijkt naar mijn gevoel heel verdrietig. Het liefst zou ik me willen verontschuldigen voor mijn pa. Zeggen dat hij dat normaal nooit gedaan zou hebben maar dat zijn gedrag te maken heeft met zijn dementie. Mevrouw stuift echter weg met haar volle kar, dus ik krijg de kans niet meer.

Als ik zondag zijn kleren klaarleg voor de dagen daarna, zie ik dat mijn vader zijn vieze kleren – en dan bedoel ik écht vies – keurig heeft teruggehangen in de kast. Als ik in de wasmand kijk, zie ik geen vieze kleren of handdoeken maar enkel stapels gele vaatdoekjes. Ik vraag me af waarom hij er in godsnaam zoveel in de was heeft en terwijl ik het denk, ruik ik het.

Maandagochtend om half negen krijg ik al een berichtje van zijn thuishulp. Ze heeft papa bij binnenkomst aangetroffen met een groot glas cognac in zijn handen en hij keek al behoorlijk wazig uit zijn ogen. Dat was klaarblijkelijk niet zijn enige glas geweest. Normaal gesproken heeft hij altijd wel iets van alcohol in huis, maar hebben wij hem nog nooit in zo’n staat aangetroffen. Zeker niet zo vroeg in de ochtend.

Op woensdag haal ik altijd een lekkerbek voor hem, bij de plaatselijke visboer. Ik kom mijn vader in de ochtend al tegen, terwijl hij boodschappen doet en zeg hem dat hij even mee kan lopen om er een te halen. Ik ben druk aan het werk, dus dat scheelt me dan een tussendoor ritje naar zijn huis.. Mijn vader loopt enthousiast met me mee en als de visboer ons gedag zegt, kijkt mijn vader hem vreemd aan en zegt: ‘Nou Simon, jij bent er ook niet mooier op geworden!’ Nou weet ik echt niet hoe de visboer heet maar wat ik zeker weet is dat zijn naam geen Simon is. Dat is namelijk de visboer van 25 jaar geleden. Gelukkig kan de goede man er om lachen en mijn vader lacht luidkeels mee.

Maar ondanks dat mijn vader niet meer bij alles weet hoe het heurt, groet hij iedereen joviaal, bedankt hij altijd uitgebreid – al is het omdat je hem even opzoekt – en blijft ondanks alles enthousiast en super vrolijk. Dat maakt het voor ons dan weer allemaal een stukje gemakkelijker.

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en mantelzorger.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X